Wat is GS1 Digital Link en heb ik dat nodig voor het batterijpaspoort?

Een technische norm voor de QR-code, geen aparte wettelijke verplichting

GS1 Digital Link is een technische standaard die bepaalt hoe een QR-code of barcode een link naar webinformatie kan bevatten, opgebouwd uit een vaste structuur van productcodes. De standaard is ontwikkeld door GS1, de internationale organisatie achter de bekende streepjescodes op consumentenproducten. Voor het batterijpaspoort is dit relevant omdat de batterijenverordening vraagt om een datadrager — in de praktijk een QR-code — die naar de digitale paspoortgegevens verwijst. GS1 Digital Link is een veelgebruikte manier om zo'n code technisch op te bouwen, maar de verordening zelf schrijft niet één specifiek commercieel systeem voor. Artikel 78 van Verordening (EU) 2023/1542 gaat over het technische ontwerp en de werking van het batterijpaspoort, en spreekt over open en interoperabele standaarden — GS1 Digital Link past daarbinnen, maar is niet de enige denkbare invulling.

Wat dit wel en niet raakt

Dit onderwerp gaat over de techniek achter de QR-code op de batterij, niet over de inhoud van het paspoort. De vraag welke gegevens erin moeten staan — chemie, capaciteit, herkomst, CO2-voetafdruk — staat los van de vraag hoe de code die naar die gegevens verwijst is opgebouwd. Artikel 13 regelt de etikettering en markering van batterijen, waaronder de aanwezigheid van een QR-code op de batterij zelf. Artikel 78 gaat over het technische ontwerp van het paspoort erachter: hoe de datadrager en de unieke identificatie moeten functioneren zodat verschillende partijen — toezichthouders, recyclers, handelaren — de gegevens kunnen uitlezen. GS1 Digital Link raakt dus de laag tussen die twee artikelen: de manier waarop de code op het etiket technisch verwijst naar de informatie die het paspoort bevat. Het raakt niet de vraag wélke gegevens verplicht zijn, en het is geen apart wettelijk vereiste op zichzelf.

Wat vaststaat en wat nog niet

Voor het batterijpaspoort geldt de datum van 18 februari 2027 als de datum waarop de verplichting ingaat. Tot die datum kunnen partijen zich voorbereiden op zowel de inhoud van het paspoort als de technische vormgeving van de QR-code die ernaar verwijst. Welke exacte technische standaard voor de datadrager als norm wordt gehanteerd — of dat in de praktijk uitsluitend GS1 Digital Link is, of dat er ruimte blijft voor andere open standaarden — is een detail dat in de uitvoering van artikel 78 verder wordt ingevuld. Voor wie nu een systeem opzet, is het daarom praktischer om te werken met een standaard die al breed wordt toegepast in de sector — GS1 Digital Link is daarin de meest gangbare keuze — dan te wachten op verdere aanscherping.

Hoe dit in de praktijk uitpakt

Voor wie een e-bike, scooter of industriële batterij importeert of samenstelt, is de eerste vraag niet "moet ik GS1 Digital Link leren", maar "waar komt de QR-code op te staan en waar verwijst hij naartoe". Die vraag valt in praktijk uiteen in een paar stappen. Eerst wordt vastgesteld welke batterij onder de verplichting valt en welke gegevens daarvoor verzameld moeten worden — dat is het echte werk. Daarna volgt de vraag hoe die gegevens ontsloten worden: via een eigen webpagina, via een platform, of via een systeem dat al met een GS1-achtige linkstructuur werkt. Voor een importeur of handelaar is het praktisch onnodig om zelf de GS1 Digital Link-specificatie te doorgronden; dat is een implementatiedetail dat een platform of leverancier van de datadrager oplost. Wat wel relevant blijft, is dat de gekozen QR-code en link duurzaam werken — een code die na een paar jaar naar een dode link verwijst, voldoet niet aan het idee achter artikel 78, namelijk dat de gegevens gedurende de levensduur van de batterij bereikbaar blijven.

Waar dit uit volgt: artikel 78 en artikel 13

De verplichting tot een QR-code op de batterij zelf volgt uit artikel 13 van Verordening (EU) 2023/1542, dat de etikettering en markering van batterijen regelt. De technische eisen aan de datadrager en de werking van het paspoort daarachter volgen uit artikel 78 van dezelfde verordening, dat spreekt over open, interoperabele standaarden voor het ontsluiten van de paspoortgegevens. GS1 Digital Link wordt in geen van beide artikelen letterlijk genoemd als verplichte standaard; het is een bestaande, breed toegepaste technische norm die aansluit bij de eis van interoperabiliteit uit artikel 78.

Wie nu al een QR-code en datadrager wil laten inrichten, hoeft niet te wachten tot elk technisch detail vaststaat: het verzamelen van de brongegevens over de batterij kan al beginnen, en de technische koppeling — inclusief een structuur zoals GS1 Digital Link — kan daar later op aansluiten. Voor de exacte wettekst van beide artikelen is de officiële publicatie van Verordening (EU) 2023/1542 de aangewezen bron.

Waar dit op gebaseerd is

De verordening zelf staat op EUR-Lex. Wij verwijzen per bewering; u hoeft ons niet te geloven.

Wat u concreet moet doen

Wat er van u wordt verwacht

GS1 Digital Link is geen apart wettelijk vereiste met een eigen artikelnummer, maar een technische standaard waarmee een QR-code twee dingen tegelijk kan doen: een product identificeren én naar een webpagina verwijzen. Voor het batterijpaspoort is dat relevant omdat artikel 78 van de Verordening (EU) 2023/1542 (batterijenverordening), artikel 78 voorschrijft dat het paspoort via een datadrager op de batterij toegankelijk moet zijn, en GS1 Digital Link is op dit moment de meest gangbare manier om die koppeling technisch vorm te geven.

De QR-code moet naar het paspoort leiden én het product identificeren

Een QR-code die alleen een lang, betekenisloos webadres bevat, voldoet strikt genomen aan de eis dat het paspoort bereikbaar is. Maar GS1 Digital Link maakt van diezelfde QR-code ook een leesbare identificatiedrager: er zit een productcode in verwerkt (vaak een GTIN of een vergelijkbare identificatie) die scanners, ERP-systemen en toezichthouders herkennen. Voor een bedrijf van 10 tot 100 medewerkers betekent dit dat de keuze voor een datadrager niet alleen een IT-vraag is, maar ook raakt aan hoe batterijen intern en extern worden geïdentificeerd. Wie hier al een GS1-lidmaatschap en GTIN's voor heeft lopen, kan die structuur vaak doortrekken naar het paspoort. Wie dat niet heeft, moet een keuze maken tussen een eigen identificatiesysteem en aansluiting bij een bestaande standaard. Meer over de identificatie zelf staat bij hoe geef ik elke batterij een unieke identificatie?.

De code moet leesbaar blijven met gewone scanapparatuur

Artikel 78 verwacht dat het paspoort met algemeen beschikbare apparatuur te raadplegen is — niet met een speciale scanner die alleen bij de fabrikant op de balie staat. GS1 Digital Link is zo ontworpen dat een gewone smartphonecamera de code kan lezen en direct doorstuurt naar een webpagina, zonder aparte app. Voor een bedrijf betekent dit dat de keuze voor een QR-formaat ook een gebruikerservaring is: een monteur, recycler of controleur moet de code kunnen scannen zonder voorkennis van het systeem erachter. Praktische keuzes over de fysieke plaatsing en het formaat van de code staan bij hoe komt de QR-code voor het batterijpaspoort op de batterij?.

De datadrager moet aansluiten op de etiketteringseisen

Artikel 13 van de Verordening (EU) 2023/1542 (batterijenverordening), artikel 13 regelt welke etiketten en markeringen op een batterij moeten staan, los van het paspoort zelf — denk aan chemische samenstelling, capaciteit en andere kenmerken. De QR-code voor het paspoort komt daar in de praktijk naast of tussen te staan. Een bedrijf dat zijn etikettering opnieuw inricht voor de batterijenverordening doet er goed aan die twee verplichtingen in één ontwerp samen te brengen, in plaats van ze los van elkaar op het product te plakken. Welke informatie precies verplicht is als los etiket, staat beschreven bij welke etiketten en markeringen moeten er op een batterij staan?.

De koppeling moet werken met de systemen die het paspoort daadwerkelijk hosten en beheren

GS1 Digital Link bepaalt de vorm van de code, maar niet waar de data staat of wie die beheert. Dat blijft een aparte vraag: wie zorgt dat de webpagina achter de QR-code tien jaar bereikbaar blijft, en wie is verantwoordelijk als het bedrijf van eigenaar wisselt of stopt. Voor een middelgroot bedrijf is het van belang dat de keuze voor een datadrager-standaard niet los staat van de keuze voor een hostingpartij: beide moeten op elkaar aansluiten. Zie hierover waar staat de data van het batterijpaspoort online en wie beheert dat.

Waar het misgaat in de praktijk

Een importeur laat de QR-code drukken door de leverancier van het etiket, zonder dat iemand controleert of de onderliggende link een geldige GS1 Digital Link-structuur heeft of gewoon een kale URL is. Dat werkt vaak prima totdat een systeem verderop in de keten de code juist wél probeert te herkennen als GS1-identificatie, en dat niet lukt.

Een bedrijf gebruikt voor het paspoort een andere productcode dan voor de eigen voorraadadministratie, omdat de twee systemen apart zijn opgezet. Het gevolg is dat een batterij in het ERP-systeem een ander nummer heeft dan in het paspoort, wat naspeurbaarheid bij een klacht of terugroepactie onnodig lastig maakt.

Een fabrikant plaatst de QR-code voor het paspoort en het chemisch symbool uit artikel 13 los van elkaar op de batterij, in verschillende maten en op verschillende plekken, zonder dat er een doordacht etiketteringsontwerp aan ten grondslag ligt. Bij een grotere batterij is dat nog te overzien, maar op een compacte e-bikebatterij ontstaat snel een lappendeken van markeringen.

Een machinebouwer neemt een batterij op in een groter apparaat en realiseert zich pas laat dat het apparaat zelf mogelijk ook onder een ander productpaspoort valt, met een eigen datadrager-logica. De twee paspoorten worden dan niet op elkaar afgestemd, wat verwarring geeft over welke QR-code waarvoor is. Zie voor die samenhang mijn product heeft meerdere productpaspoorten nodig — hoe werkt dat samen?.

Een bedrijf kiest een QR-formaat zonder rekening te houden met slijtage: na een paar maanden gebruik is de code beschadigd en niet meer scanbaar, en is er geen procedure voor wat er dan moet gebeuren.

Wat u kunt vastleggen

De keuze voor GS1 Digital Link of een alternatieve datadrager-standaard, met de reden voor die keuze
De productcode-structuur die wordt gebruikt in het paspoort, en de bevestiging dat die overeenkomt met de code in het eigen ERP- of voorraadsysteem
Een ontwerp waarin de QR-code voor het paspoort en de verplichte etiketten uit artikel 13 samen zijn opgenomen, inclusief plaatsing en afmetingen
Afspraken met de leverancier van etiketten of drukwerk over de technische specificatie van de QR-code
Een procedure voor wat te doen bij een beschadigde of onleesbare code, inclusief wie daarvoor verantwoordelijk is — zie wat moet ik doen als de qr-code op een batterij niet meer leesbaar is
Documentatie over de koppeling tussen het interne systeem en het gehoste paspoort, zodat bij wijzigingen in het ene systeem duidelijk is wat er in het andere moet gebeuren — zie kan ik het batterijpaspoort koppelen aan mijn ERP- of voorraadsysteem?

Dit is geen juridisch advies. Deze pagina geeft algemene informatie over de regelgeving waar dit platform over gaat. Wij kennen uw situatie niet. Bij twijfel over uw eigen geval raadpleegt u een jurist of de bevoegde toezichthouder.

Geschreven met AI op basis van de bronnen hierboven, gecontroleerd door een mens op 2026-08-22. Klopt er iets niet? Laat het weten — correcties krijgen voorrang.