Welke etiketten en markeringen moeten er op een batterij staan?
Wat op het etiket moet staan
Een batterij draagt een fysieke markering met een vaste basisset aan gegevens: wie de fabrikant is, om welk type en welke batchpartij of welk serienummer het gaat, wat de chemische samenstelling is, en — waar van toepassing — of er stoffen als kwik, cadmium of lood in zitten. Daarnaast hoort bij veel batterijcategorieën een aanduiding van de capaciteit. Verplicht is ook het symbool voor gescheiden inzameling: de bekende doorgekruiste afvalbak, die aangeeft dat de batterij niet bij het gewone afval hoort. Naast die fysieke gegevens komt er een QR-code op of bij de batterij: een datadrager die toegang geeft tot verdere informatie. Die code is dezelfde soort drager die ook naar het digitale batterijpaspoort kan verwijzen, maar de markeringsverplichting uit artikel 13 staat op zichzelf en geldt breder dan alleen voor batterijen waarvoor een paspoort verplicht is.
Voor welke batterijen dit geldt — en waarvoor niet
De verordening onderscheidt batterijcategorieën — draagbare batterijen, batterijen voor lichte vervoermiddelen, industriële batterijen, batterijen voor elektrische voertuigen en start-, verlichtings- en ontstekingsbatterijen (SLI) — en de precieze invulling van het etiket verschilt per categorie. Niet elke batterij hoeft dus dezelfde informatie te tonen; een capaciteitsaanduiding is bijvoorbeeld relevant voor andere categorieën dan waar het puur om chemische samenstelling gaat. Wat de etiketteringsplicht niet doet: ze vervangt geen andere verplichting uit de verordening. CE-markering is een apart onderwerp, en de verplichting om een digitaal productpaspoort te voeren staat los van de markeringsplicht, ook al kan dezelfde QR-code voor beide doelen worden gebruikt. Voor zeer kleine batterijen waar fysieke ruimte voor een volledig etiket ontbreekt, werkt de verordening per categorie uit hoe daarmee wordt omgegaan — dat is dus geen generieke vrijstelling, maar een categorie-specifieke uitwerking.
Welke datum vaststaat, en welke nog niet
Vast staat dat Verordening (EU) 2023/1542 als geheel is vastgesteld en in werking is getreden, en dat de verplichtingen niet allemaal op hetzelfde moment ingaan: de verordening bouwt de verschillende verplichtingen — waaronder de markering, het collectesymbool, de QR-code en de capaciteitsaanduiding — gefaseerd op, met eigen ingangsmomenten per onderdeel en per batterijcategorie. Welke exacte datum voor welk onderdeel van de etikettering geldt, is iets wat in de verordening zelf per verplichting is vastgelegd. Om geen datum te noemen die niet met zekerheid is te onderbouwen: voor de precieze ingangsdatum van een specifiek onderdeel van de markeringsplicht is de officiële tekst van artikel 13 de aangewezen bron om te raadplegen. Wat wel duidelijk is: de gefaseerde opbouw betekent dat een batterij die vandaag op de markt komt niet automatisch aan alle toekomstige etiketteringseisen hoeft te voldoen, maar wel aan de eisen die op dat moment al gelden.
Wat dit in de praktijk betekent
Voor wie batterijen importeert, verhandelt of inbouwt, is de eerste stap vaststellen in welke categorie een batterij valt — draagbaar, licht vervoermiddel, industrieel, EV of SLI — want dat bepaalt welke gegevens op het etiket moeten komen. Daarna is het een kwestie van nagaan welke gegevens al beschikbaar zijn vanuit de fabrikant: chemische samenstelling, eventuele aanwezigheid van kwik, cadmium of lood, capaciteit, batch- of serienummer. Ontbreken die gegevens, dan is dat iets om bij de fabrikant of leverancier op te vragen, want zonder die basisinformatie is een etiket niet compleet te maken. Vervolgens komt het fysieke etiket samen met het collectesymbool op de batterij, en wordt de QR-datadrager toegevoegd. Praktisch is het efficiënt om die QR-code meteen te koppelen aan de plek waar de bredere productinformatie staat — inclusief, waar van toepassing, het digitale batterijpaspoort — zodat niet twee aparte codes nodig zijn voor twee aparte verplichtingen. Batpas.eu levert die QR-datadrager en de hosting van de onderliggende gegevens, en stelt die samen op basis van de informatie die de fabrikant of importeur aanlevert.
Waar dit uit volgt: artikel 13
De etiketterings- en markeringsverplichtingen voor batterijen zijn vastgelegd in artikel 13 van Verordening (EU) 2023/1542 (batterijenverordening). Dat artikel regelt welke gegevens fysiek op of bij de batterij moeten staan, welk collectesymbool verplicht is, en dat er een QR-code als datadrager moet worden toegevoegd. Voor de volledige en actuele tekst, inclusief de precieze uitwerking per batterijcategorie en de bijbehorende ingangsdata, is de officiële publicatie van de verordening de aangewezen bron.
Wat nu te doen
Wie nu met deze verplichting te maken krijgt, begint met het vaststellen van de batterijcategorie en het verzamelen van de gegevens die de fabrikant al heeft — chemie, capaciteit, eventuele gevaarlijke stoffen, batchnummer — en raadpleegt voor de exacte, actuele invulling en ingangsdata de officiële tekst van artikel 13. Wie de fysieke markering wil combineren met de digitale kant van het verhaal, met één QR-code die naar zowel de wettelijk vereiste informatie als het batterijpaspoort verwijst, kan daarvoor bij batpas.eu terecht.
Waar dit op gebaseerd is
De verordening zelf staat op EUR-Lex. Wij verwijzen per bewering; u hoeft ons niet te geloven.
Wat u concreet moet doen
Wat er van u wordt verwacht
Etikettering met algemene informatie over de batterij
Artikel 13 van de Verordening (EU) 2023/1542 (batterijenverordening) schrijft voor dat een batterij is voorzien van een etiket met een vaste set gegevens: onder meer de naam of het merk van de fabrikant, het type batterij en de plaats waar de batterij is geproduceerd. Voor een bedrijf van 10 tot 100 medewerkers betekent dit vooral een kwestie van bronbeheer: die gegevens moeten al bij binnenkomst van de batterij (bij invoer, import of assemblage) vastliggen, want ze horen ook terug te komen in het digitale paspoort. Wie batterijen inkoopt bij verschillende fabrikanten, ziet hier al snel dat het etiket per leverancier verschilt in vorm en volledigheid — dat is precies waar de eigen controle moet beginnen.
Chemische samenstelling zichtbaar maken
Een tweede verplichting uit artikel 13 gaat over het aanduiden van de chemische samenstelling van de batterij op het etiket. Dit is relevant voor recycling, transport en gevaarherkenning, en het is ook informatie die terugkomt in het digitale paspoort. Praktisch gezien vraagt dit om samenwerking met de celleverancier of celfabrikant: een importeur van e-bikes of scooters heeft deze gegevens meestal niet zelf gemeten, maar ontvangt ze via een specificatieblad of conformiteitsverklaring van de fabrikant. Het is die documentatie die de basis vormt voor wat er op het etiket en in het paspoort komt.
Aanduiding van gevaarlijke stoffen
Waar van toepassing, vermeldt het etiket de aanwezigheid van bepaalde stoffen zoals kwik, cadmium of lood, voor zover de verordening dat vereist. Voor bedrijven die batterijen samenstellen uit cellen en modules van verschillende oorsprong betekent dit dat de aanwezigheid van deze stoffen per onderdeel moet worden nagegaan, niet alleen op het niveau van het eindproduct. Een assemblagebedrijf dat een batterijpack samenstelt uit cellen van een externe leverancier, draagt hierin een eigen verantwoordelijkheid, ook wanneer de cellen zelf al een etiket hebben.
Capaciteit en andere technische kenmerken
Artikel 13 vraagt ook om vermelding van technische kenmerken zoals capaciteit, op het etiket zelf of via de begeleidende documentatie. Voor machinebouwers die industriële batterijen boven 2 kWh toepassen in eigen apparatuur, is dit vaak het punt waarop de scheiding tussen "etiket op de batterij" en "informatie in het paspoort" wat vervaagt — beide moeten kloppen en op elkaar aansluiten. Een mismatch tussen wat op het etiket staat en wat in het paspoort is opgenomen, is een van de eerste dingen die opvalt bij een controle.
De QR-code als toegang tot het digitale paspoort
Naast de fysieke etikettering vraagt artikel 13 om een QR-code op de batterij die toegang geeft tot het batterijpaspoort. Dit is een andere verplichting dan het etiket met tekstuele gegevens: de QR-code is de brug naar de digitale laag. Hoe die code precies op de batterij moet komen, waar hij op het product wordt aangebracht en welke technische eisen daarbij gelden, is uitgewerkt in hoe de QR-code voor het batterijpaspoort op de batterij komt. Voor bedrijven die deze code zelf laten aanmaken, is het ook de moeite waard om te weten wat GS1 Digital Link is en of dat nodig is voor het batterijpaspoort, omdat dit een veelgebruikte standaard is om de koppeling tussen fysiek product en digitaal paspoort te leggen.
Leesbaarheid en duurzaamheid van markering
Het etiket en de QR-code moeten gedurende de levensduur van de batterij leesbaar blijven. Dat is een verplichting die verder gaat dan het aanbrengen van de markering bij productie — het gaat ook om materiaalkeuze en plaatsing, zodat slijtage, vocht of hitte de leesbaarheid niet binnen korte tijd tenietdoen. Voor een importeur van lichte vervoermiddelen betekent dit dat de keuze voor een sticker, gravure of ingebrande markering niet alleen een kostenkwestie is, maar ook een nalevingskwestie.
Waar het misgaat in de praktijk
Een eerste situatie die vaak voorkomt: een importeur ontvangt batterijen met een etiket in een taal of vorm die niet aansluit bij wat artikel 13 vraagt, en past dit niet aan omdat de batterij "al een etiket heeft". De aanwezigheid van een etiket is niet hetzelfde als het voldoen aan de inhoud die de verordening vraagt.
Een tweede situatie ontstaat bij batterijpacks die uit meerdere cellen of modules zijn samengesteld: het etiket op het eindproduct vermeldt gegevens over de behuizing, maar niet over de onderliggende cellen, terwijl de chemische samenstelling van die cellen wel relevant is voor het paspoort.
Een derde terugkerende situatie is de QR-code die technisch wel aanwezig is, maar niet aansluit bij een geldig of actueel paspoort — bijvoorbeeld omdat de code is aangemaakt vóór de definitieve gegevens bekend waren. Dit raakt ook de vraag hoe elke batterij een unieke identificatie krijgt: zonder een sluitende koppeling tussen een unieke identificatie en de juiste paspoortgegevens ontstaat het risico dat een code naar de verkeerde of een lege pagina verwijst.
Een vierde situatie: de QR-code is aangebracht op een sticker die niet bestand is tegen de gebruiksomgeving van de batterij, waardoor deze binnen een paar maanden onleesbaar wordt. Wat er dan te doen staat, hangt samen met de vraag wat te doen als de QR-code op een batterij niet meer leesbaar is — een situatie die met een betere materiaalkeuze vooraf te voorkomen was geweest.
Een vijfde situatie doet zich voor bij bedrijven die batterijen toepassen in een groter apparaat, zoals een machine of een e-bike: het etiket van de batterij raakt onbedoeld verborgen achter een behuizing, terwijl de vraag of het batterijpaspoort geldt voor de eigen situatie allang met "ja" is beantwoord. De etiketteringsplicht verdwijnt niet omdat de batterij is ingebouwd.
Wat u kunt vastleggen
- Een overzicht per batterijtype van de gegevens die op het etiket moeten staan, gekoppeld aan de bron (fabrikant, celleverancier, eigen assemblage)
- Specificatiebladen en conformiteitsverklaringen van celleveranciers, met daarin de chemische samenstelling en eventuele gevaarlijke stoffen
- Een vastgelegde werkwijze voor het aanbrengen van de QR-code, inclusief materiaalkeuze en plaatsing op het product
- Een controle-moment waarop etiketgegevens en paspoortgegevens tegen elkaar worden afgezet, vóór de batterij het bedrijf verlaat
- Afspraken met leveranciers over etikettering bij batterijen die worden ingekocht als onderdeel (cel, module) in plaats van als eindproduct
- Een vastgelegde koppeling tussen de unieke identificatie van de batterij en het bijbehorende paspoort, mede relevant wanneer paspoortgegevens worden beheerd via koppeling aan een eigen ERP- of voorraadsysteem
Dit is geen juridisch advies. Deze pagina geeft algemene informatie over de regelgeving waar dit platform over gaat. Wij kennen uw situatie niet. Bij twijfel over uw eigen geval raadpleegt u een jurist of de bevoegde toezichthouder.
Geschreven met AI op basis van de bronnen hierboven, gecontroleerd door een mens op 2026-08-22. Klopt er iets niet? Laat het weten — correcties krijgen voorrang.