Moet ik bedrijfsgevoelige gegevens in het batterijpaspoort openbaar maken?

Niet elk gegeven in het paspoort is voor iedereen zichtbaar

Nee, niet alle informatie die in een batterijpaspoort wordt opgenomen, hoeft voor het brede publiek toegankelijk te zijn. De batterijenverordening maakt in bijlage XIII bij Verordening (EU) 2023/1542 een onderscheid tussen verschillende categorieën gegevens, met elk een eigen toegangsniveau. Sommige gegevens zijn voor iedereen met een QR-scanner te bekijken, andere gegevens zijn alleen zichtbaar voor toezichthoudende instanties, aangemelde instanties die keuringen uitvoeren, of partijen die een aantoonbaar belang hebben bij die specifieke informatie, zoals recyclers of professionele reparateurs. Het idee daarachter is dat een batterijpaspoort transparantie moet bieden over veiligheid, herkomst en herwinbaarheid, zonder dat een fabrikant of importeur daarmee automatisch al zijn technische en commerciële geheimen op straat legt.

Wat wel beschermd kan worden, en wat niet

Dit onderscheid in toegangsniveaus geldt voor de gegevens die in bijlage XIII zijn opgesomd, en de indeling daarvan bepaalt welk gegeven in welke toegangscategorie valt — niet de eigen inschatting van een fabrikant of importeur over wat gevoelig ligt. Dat betekent dat er geen ruimte is om zelf te bepalen dat een bepaald gegeven "te gevoelig" is en het daarom weg te laten of achter een extra slot te zetten, als bijlage XIII dat gegeven juist als publiek toegankelijk aanmerkt. Andersom geldt ook: gegevens die volgens de bijlage bij een beperkte toegangscategorie horen, hoeven niet vrij online te staan, ook al zou een importeur daar zelf geen bezwaar tegen hebben. De indeling is dus een gegeven vanuit de regelgeving, geen keuzemenu. Waar dit niet voor geldt: algemene bedrijfsinformatie die los staat van de specifieke batterij — zoals interne kostprijzen, leverancierscontracten of productieprocessen die niet in bijlage XIII worden gevraagd — valt sowieso buiten het paspoort. Die hoeft nergens in te worden opgenomen, want het paspoort vraagt om een vaste set gegevens over de batterij zelf, niet om een open inkijk in de bedrijfsvoering.

Vanaf 18 februari 2027 geldt dit onderscheid net als de rest van de verplichting

De verplichting om een batterijpaspoort te voeren, inclusief de gedifferentieerde toegang tot gegevens zoals die in bijlage XIII is vastgelegd, geldt vanaf 18 februari 2027. Tot die datum is er geen wettelijke verplichting om een paspoort met deze toegangsniveaus te hebben, en dus ook geen acute vraag over welke gegevens wel of niet openbaar moeten. Wie nu al nadenkt over de inrichting van een paspoort, doet dat vooruitlopend op die datum — met als voordeel dat er tijd is om per gegevenscategorie na te gaan wat straks publiek zichtbaar wordt en wat niet, in plaats van dat onder tijdsdruk te moeten uitzoeken.

Hoe dit in de praktijk wordt aangepakt

De eerste stap is nagaan welke gegevens over de eigen batterij of het eigen product straks in het paspoort moeten komen — dat volgt uit bijlage XIII. Daarna is het zinvol om per gegeven te bekijken in welke toegangscategorie het valt: openbaar, of beperkt tot toezichthouders en partijen met een gerechtvaardigd belang. Dat onderscheid is niet iets waar een importeur of handelaar zelf een knop voor omzet in een systeem naar keuze; het zit verwerkt in de manier waarop het paspoort wordt opgebouwd en gepubliceerd, en dat is precies waar een partij die het paspoort samenstelt en host verantwoordelijkheid in draagt. Voor wie twijfelt of een specifiek gegeven — bijvoorbeeld de exacte celchemie, een leverancierscode of een testrapport — onder de publieke of de beperkte categorie valt, is bijlage XIII de plek om dat gegeven te herleiden, en niet een eigen aanname over wat "gevoelig genoeg" is. Wie dat najaar 2027 rond wil hebben, doet er verstandig aan die uitzoekwerkzaamheid niet tot vlak voor de deadline te laten liggen, simpelweg omdat het per productlijn of leverancier kan verschillen welke gegevens er precies beschikbaar zijn en hoe die zijn aangeleverd.

Waar dit uit volgt: artikel 77 en bijlage XIII

Deze verdeling in toegangsniveaus volgt uit artikel 77 van Verordening (EU) 2023/1542, dat het batterijpaspoort en de toegang daartoe regelt, in combinatie met bijlage XIII, waarin per gegevenscategorie is vastgelegd welke informatie in het paspoort moet worden opgenomen en voor wie die zichtbaar is. Voor de precieze indeling van gegevens in de verschillende toegangscategorieën is de officiële tekst van bijlage XIII de bron; die tekst bepaalt uiteindelijk wat waar terechtkomt, niet een interpretatie achteraf.

Wie nu al concreet wil weten hoe een eigen product- of batterijlijn straks in categorieën van bijlage XIII valt, kan dat het beste uitzoeken aan de hand van de officiële tekst van de verordening, en dat resultaat gebruiken als basis voor het gesprek met de partij die het paspoort samenstelt en host.

Waar dit op gebaseerd is

De verordening zelf staat op EUR-Lex. Wij verwijzen per bewering; u hoeft ons niet te geloven.

Wat u concreet moet doen

Wat er van u wordt verwacht

Onderscheid maken tussen openbare en beperkt-toegankelijke gegevens

Bijlage XIII van Verordening (EU) 2023/1542 (batterijenverordening), artikel 77 deelt de gegevens in het batterijpaspoort op in categorieën: sommige zijn voor iedereen zichtbaar die de QR-code scant, andere alleen voor specifieke partijen zoals marktdeelvinders, erkende reparateurs of recyclingbedrijven. Voor een bedrijf van 10 tot 100 medewerkers betekent dit dat niet alles wat wordt aangeleverd voor het paspoort ook automatisch openbaar wordt. De verordening zelf legt vast welk gegeven in welke categorie valt — dat is geen keuze die per bedrijf anders wordt ingevuld. Wie precies wil weten welke gegevens erin moeten staan, vindt een overzicht op welke gegevens moeten er in het batterijpaspoort staan.

Bedrijfsgevoelige informatie herkennen binnen de verplichte dataset

Een deel van de verplichte gegevens raakt aan informatie die een bedrijf normaal gesproken niet met concurrenten zou delen: de exacte materiaalsamenstelling, de herkomst van grondstoffen, of de precieze samenstelling van de batterijchemie. Zie hierover welke gegevens over de materialen in een batterij moet ik precies opgeven en hoe leg ik de batterijchemie vast in het batterijpaspoort. De verordening verplicht deze gegevens in het paspoort, maar koppelt daar in bijlage XIII een toegangsniveau aan. Voor een importeur of assembleur betekent dit dat het aanleveren van deze gegevens aan het platform iets anders is dan het openbaar maken ervan — de toegangsregels bepalen wie het te zien krijgt.

Toegangsrechten laten aansluiten op de rol van de opvrager

Wie welke gegevens mag inzien, hangt af van de rol van die partij: een consument die scant ziet iets anders dan een recycler die een batterij demonteert, en die weer iets anders dan een toezichthouder. Dit is uitgewerkt op wie mag welke gegevens uit het batterijpaspoort inzien. Voor een bedrijf betekent dit praktisch dat het platform waarop het paspoort wordt gehost, deze scheiding technisch moet kunnen waarborgen — dat is geen kwestie van vertrouwen op de goede wil van de kijker, maar van een toegangssysteem dat is ingericht naar de categorieën uit bijlage XIII.

Volledigheid van de dataset ondanks gevoeligheid van onderdelen

De verordening biedt geen algemene uitzondering van "dit gegeven laten we weg omdat het gevoelig is". Gegevens die volgens bijlage XIII verplicht zijn — zoals het aandeel gerecycleerd materiaal (zie hoe toon ik het aandeel gerecycleerd kobalt, lithium, nikkel en lood aan) of de CO2-voetafdruk (zie hoe bepaal ik de CO2-voetafdruk van een batterij) — horen in het paspoort, ook als een bedrijf die cijfers liever niet had gedeeld. Wat wel varieert, is aan wie dat gegeven zichtbaar wordt gemaakt volgens de toegangscategorie die de verordening daaraan koppelt.

Waar het misgaat in de praktijk

Alles op "openbaar" laten staan uit gemak. Bij het aanleveren van gegevens aan een platform wordt niet altijd stilgestaan bij het toegangsniveau per gegevenscategorie. Het gevolg is dat gegevens die volgens bijlage XIII beperkt toegankelijk mogen zijn, alsnog voor iedere scanner zichtbaar worden — omdat niemand het onderscheid heeft gemaakt bij de inrichting.

Verwarring tussen "verplicht aanleveren" en "verplicht openbaar maken". Een importeur die de materiaalsamenstelling moet doorgeven, gaat er soms van uit dat dit gegeven daarmee ook voor de eindgebruiker zichtbaar wordt. Dat is een aanname, niet iets wat automatisch uit de verplichting tot aanleveren volgt.

Onduidelijkheid over wie de recycler of reparateur precies is. Toegang op rol vooronderstelt dat die rol vastligt of controleerbaar is. Bij kleinere bedrijven ontbreekt vaak een vastgelegd proces om te bepalen wie zich terecht als "erkende marktdeelnemer" aandient om bepaalde gegevens op te vragen.

Aanleveren van meer dan wat bijlage XIII vraagt. Uit voorzichtigheid of onduidelijkheid wordt soms extra informatie toegevoegd aan de dataset — technische tekeningen, leveranciersnamen, interne testresultaten — die niet tot de verplichte gegevens behoort maar wel meegaat naar het platform en daar per ongeluk breder inzichtelijk wordt dan bedoeld.

Geen interne afspraak over wie welke gegevens mag aanleveren. Wanneer meerdere afdelingen (inkoop, engineering, kwaliteit) los van elkaar gegevens doorgeven aan het platform, ontstaat het risico dat bedrijfsgevoelige details dubbel of ongecontroleerd worden aangeleverd, zonder dat iemand overzicht heeft over wat waar terechtkomt.

Wat u kunt vastleggen

Een overzicht van welke gegevens uit de eigen batterijproductie of -import onder welke categorie van bijlage XIII vallen, gekoppeld aan het bijbehorende toegangsniveau.
Een interne aanwijzing van wie binnen het bedrijf bevoegd is om gegevens aan te leveren aan het platform, zodat niet iedere afdeling los data doorstuurt.
Een check op de dataset vóórdat deze wordt aangeleverd: bevat deze alleen de gegevens die bijlage XIII vraagt, of is er meer toegevoegd dan nodig?
Een vastgelegde afspraak met het platform over hoe toegangsrechten technisch worden gescheiden — welke partij welke categorie te zien krijgt, aansluitend op wie mag welke gegevens uit het batterijpaspoort inzien.
Een aantekening bij gevoelige onderdelen zoals batterijchemie of materiaalherkomst, over de bron van het cijfer en op basis van welke berekening of leveranciersopgave het is vastgesteld — nuttig bij een latere vraag over herkomst of onderbouwing.
Een periodieke controle of de aangeleverde gegevens nog actueel zijn, mede omdat wijzigingen in samenstelling of leverancier gevolgen kunnen hebben voor eerder aangeleverde, mogelijk gevoelige informatie — zie ook hoe vaak moet ik de gegevens in het batterijpaspoort bijwerken.

Dit is geen juridisch advies. Deze pagina geeft algemene informatie over de regelgeving waar dit platform over gaat. Wij kennen uw situatie niet. Bij twijfel over uw eigen geval raadpleegt u een jurist of de bevoegde toezichthouder.

Geschreven met AI op basis van de bronnen hierboven, gecontroleerd door een mens op 2026-08-22. Klopt er iets niet? Laat het weten — correcties krijgen voorrang.