Welke gegevens moeten er in het batterijpaspoort staan?

Vijf soorten gegevens vormen de kern van het paspoort

Het batterijpaspoort bevat gegevens over identificatie, materialen, klimaatimpact, prestaties en herkomst van de batterij. Bijlage XIII van Verordening (EU) 2023/1542 (batterijenverordening) somt op welke gegevens dat precies zijn. In grote lijnen vallen ze in vijf groepen uiteen: gegevens die de batterij en het batterijmodel identificeren (en die de koppeling maken met de gegevens die in de Europese database over batterijen staan), gegevens over de materiaalsamenstelling (chemie, kritieke grondstoffen, aandeel gerecycled materiaal), de koolstofvoetafdruk van de batterij, informatie over prestaties en duurzaamheid (zoals capaciteit, verwachte levensduur en garantievoorwaarden), en informatie over de herkomst van grondstoffen in het kader van zorgvuldigheidsketens (due diligence). Daarnaast staat er praktische informatie in voor wie de batterij aan het eind van de levensduur moet inzamelen, demonteren of recyclen. Een deel van deze gegevens geldt voor het batterijmodel als geheel, een ander deel is specifiek voor de individuele batterij of de partij (batch) waarin hij is geproduceerd.

De afbakening: voor welke batterijen dit geldt

Deze gegevenslijst geldt voor EV-batterijen, batterijen voor lichte vervoermiddelen (LMT, zoals e-bikes en scooters) en industriële batterijen boven 2 kWh. Voor draagbare consumentenbatterijen — de gewone AA-batterij of een los powerbankcelletje — geldt geen paspoortplicht, en dus ook niet deze gegevenslijst. Ook geldt niet dat alle gegevens uit bijlage XIII voor iedereen zichtbaar hoeven te zijn: artikel 77 van de batterijenverordening onderscheidt gebruikersgroepen met verschillende toegang, van het brede publiek dat de QR-code scant tot marktdeelnemers, keuringsinstanties of toezichthouders die meer of andere gegevens kunnen inzien. Wie dus denkt dat het paspoort één openbaar document is met alles erin voor iedereen, moet dat beeld bijstellen: het is eerder een gelaagd gegevensbestand met één toegangspunt.

De termijn: vanaf 18 februari 2027

De verplichting om een batterijpaspoort te voeren gaat in op 18 februari 2027. Tot die datum bestaat er geen wettelijke verplichting om de gegevens uit bijlage XIII digitaal te ontsluiten via een paspoort. Dat betekent niet dat er tot dan niets hoeft te gebeuren: fabrikanten en importeurs die de gegevens al verzamelen en op orde brengen, staan er bij het ingaan van de verplichting beter voor dan wie dat pas op het laatste moment doet. Een vaste latere datum dan 18 februari 2027 is in de tekst van de verordening niet aangegeven; wat vaststaat is deze ingangsdatum voor het paspoort zelf, gekoppeld aan artikel 77.

Wat dit betekent voor wie een batterij op de markt brengt

De volgorde waarin dit meestal wordt opgepakt, begint bij het vaststellen onder welke categorie de batterij valt — EV, LMT of industrieel boven 2 kWh — omdat daarvan afhangt of de paspoortplicht van toepassing is. Daarna volgt een inventarisatie van welke gegevens uit bijlage XIII al beschikbaar zijn, meestal bij de fabrikant: chemische samenstelling, capaciteit en levensduurgegevens komen doorgaans uit technische documentatie die er al is. Gegevens over de koolstofvoetafdruk en de herkomst van grondstoffen in het kader van due diligence zijn vaker een aanvullende opgave, omdat die niet altijd standaard in bestaande productdocumentatie staan. Vervolgens worden deze gegevens samengevoegd tot het paspoort, gekoppeld aan een unieke identificatie van de batterij of het batterijmodel, en ontsloten via een QR-code op of bij de batterij. Wie deze route pas kort voor 18 februari 2027 start, loopt het risico dat het verzamelen van ontbrekende gegevens — met name bij toeleveranciers verderop in de keten — meer tijd kost dan verwacht.

De onderbouwing: artikel 77 en bijlage XIII

De verplichting om een batterijpaspoort te voeren volgt uit artikel 77 van Verordening (EU) 2023/1542 (batterijenverordening). Welke gegevens dat paspoort precies moet bevatten, staat uitgewerkt in bijlage XIII van diezelfde verordening. Artikel 77 regelt daarnaast wie welke gegevens mag inzien, terwijl bijlage XIII de inhoudelijke lijst geeft: van identificatiegegevens tot materiaalsamenstelling, koolstofvoetafdruk, prestatiegegevens en informatie over de herkomst van grondstoffen. Beide teksten zijn te raadplegen via EUR-Lex, waar de volledige verordening staat gepubliceerd.

Wie nu al wil beginnen, doet er goed aan de eigen productdocumentatie naast bijlage XIII te leggen en te bekijken welke gegevens al vastliggen en welke nog ontbreken — met name gegevens over koolstofvoetafdruk en herkomst van grondstoffen vragen vaak extra uitzoekwerk bij toeleveranciers. Batpas.eu stelt op basis van de aangeleverde gegevens het paspoort samen, host het gedurende tien jaar en levert de QR-datadrager die naar de gegevens verwijst.

Waar dit op gebaseerd is

De verordening zelf staat op EUR-Lex. Wij verwijzen per bewering; u hoeft ons niet te geloven.

Wat u concreet moet doen

Wat er van u wordt verwacht

Bijlage XIII van de Verordening (EU) 2023/1542 (batterijenverordening) somt op welke gegevens het batterijpaspoort moet bevatten. Het gaat om een flinke lijst, opgebouwd uit een aantal categorieën die samen een compleet beeld van de batterij moeten geven: van identificatie tot chemie, van prestaties tot recycling. Artikel 77 van de Verordening (EU) 2023/1542 (batterijenverordening), artikel 77 regelt dat deze gegevens via de QR-code toegankelijk worden gemaakt. Voor een bedrijf dat batterijen importeert of op de markt brengt, betekent dit vooral: gegevens verzamelen die vaak al ergens bij de fabrikant liggen, en die op een gestructureerde manier samenbrengen.

Identificatie- en basisgegevens

Elke batterij die een paspoort krijgt, moet herleidbaar zijn tot een specifiek model of, bij industriële en EV-batterijen, tot een individueel exemplaar. Dat vraagt om een consistente manier van typeaanduiding, productiedatum en -locatie, en een koppeling tussen het fysieke product en het digitale bestand. Voor een importeur van pakweg vijftienhonderd e-bikes per jaar betekent dit dat de basisgegevens per batch of per serienummer eenduidig moeten aansluiten op wat de fabrikant aanlevert — niet op wat er op de verpakking staat, want die twee lopen in de praktijk nog te vaak uit elkaar.

Samenstelling en chemie

De verordening vraagt gegevens over de materiaalsamenstelling en de chemische samenstelling van de batterij. Dat is meer dan een productcategorie noemen: het gaat om het type batterij en de gebruikte materialen in voldoende detail om de rest van het paspoort — van CO2-voetafdruk tot recyclinginstructie — te kunnen onderbouwen. Hoe leg ik de batterijchemie vast in het batterijpaspoort? gaat dieper in op hoe die gegevens praktisch worden vastgelegd, en welke gegevens over de materialen in een batterij moet ik precies opgeven beschrijft welk detailniveau daarbij wordt gevraagd.

Gerecycled materiaal

Voor kobalt, lithium, nikkel en lood vraagt bijlage XIII een opgave van het aandeel gerecycled materiaal. Dat cijfer komt niet uit een schatting, maar moet aansluitbaar zijn op de herkomst van de grondstoffen zoals de fabrikant die aanlevert. Voor een handelsonderneming die batterijen van meerdere fabrikanten inkoopt, betekent dit dat dit gegeven per productlijn — en soms per leverancier — apart moet worden opgevraagd en bewaard, want het verschilt per batch.

Prestaties en duurzaamheid

Capaciteit, nominale spanning, verwachte levensduur en vergelijkbare prestatiekenmerken horen in het paspoort. Deze gegevens komen doorgaans uit de technische documentatie van de fabrikant, maar moeten wel in de juiste vorm en eenheid worden overgenomen. Welke prestatie- en duurzaamheidsgegevens horen in het paspoort? werkt uit welke velden dit precies zijn.

Staat van gezondheid

Voor batterijen die al in gebruik zijn — denk aan een tweedehands e-bikeaccu of een industriële batterij die van eigenaar wisselt — moet de actuele staat van gezondheid inzichtelijk zijn. Dit is een van de weinige gegevens die na verkoop nog wijzigt, wat vraagt om een proces dat verder gaat dan eenmalig invullen. Wat is de staat van gezondheid van een batterij en waarom moet die erin? beschrijft wat dit begrip inhoudt en wanneer het relevant wordt.

Veiligheid en gevaarlijke stoffen

Het paspoort bevat ook veiligheidsinformatie en een opgave van gevaarlijke stoffen die in de batterij zijn verwerkt. Voor machinebouwers die batterijen inbouwen in eigen apparatuur is dit een gegeven waar ook de eigen technische documentatie op aansluit. Welke veiligheidsinformatie moet er in het batterijpaspoort staan? en Welke gevaarlijke stoffen moet ik in het batterijpaspoort melden? gaan hier verder op in.

CO2-voetafdruk

Bijlage XIII vraagt een opgave van de CO2-voetafdruk van de batterij, opgebouwd uit de levenscyclus van grondstof tot productie. Dit is een van de rekenkundig meest bewerkelijke onderdelen van het paspoort, en Hoe bepaal ik de CO2-voetafdruk van een batterij? beschrijft hoe die berekening in de praktijk wordt opgebouwd.

Inzameling en einde levensduur

Ten slotte bevat het paspoort informatie over inzameling, demontage en recycling: hoe de batterij aan het einde van de levensduur verwerkt moet worden en welke stappen daarbij horen. Welke gegevens over inzameling en recycling horen in het batterijpaspoort? werkt dit onderdeel verder uit.

Waar het misgaat in de praktijk

Een veelvoorkomende situatie is dat een importeur wel een technisch datasheet van de fabrikant ontvangt, maar dat dit datasheet niet alle velden van bijlage XIII dekt — de CO2-voetafdruk of het gerecycled aandeel ontbreekt bijvoorbeeld, omdat de fabrikant dit nog niet standaard bijhoudt. Een andere situatie: gegevens worden per productlijn generiek ingevuld, terwijl de staat van gezondheid juist per individuele batterij moet worden bijgehouden zodra die in gebruik is. Ook komt het voor dat een bedrijf de materiaalsamenstelling wel intern heeft, maar in een vorm die niet aansluit op wat de QR-datadrager nodig heeft — met vertraging bij het opleveren van het paspoort tot gevolg. Een vierde situatie is dat gevaarlijke stoffen wel op het veiligheidsinformatieblad staan, maar niet zijn overgezet naar het paspoortformaat, waardoor die twee documenten uit elkaar gaan lopen.

Wat u kunt vastleggen

Een overzicht per productlijn van welke gegevens uit bijlage XIII al bij de fabrikant beschikbaar zijn, en welke nog moeten worden opgevraagd.
Een vast aanvraagformat richting fabrikanten of leveranciers, zodat gegevens in een bruikbare en consistente vorm binnenkomen.
Een interne afspraak over wie verantwoordelijk is voor het actueel houden van gegevens die kunnen wijzigen, zoals de staat van gezondheid — zie ook Hoe vaak moet ik de gegevens in het batterijpaspoort bijwerken?.
Een overzicht van welke gegevens openbaar toegankelijk zijn en welke beperkt blijven tot specifieke partijen, met een verwijzing naar Wie mag welke gegevens uit het batterijpaspoort inzien? en Moet ik bedrijfsgevoelige gegevens in het batterijpaspoort openbaar maken?.
Een archief van de onderliggende bronbestanden per batch of serienummer, zodat een gegeven in het paspoort altijd herleidbaar is tot de oorspronkelijke opgave van de fabrikant.

Dit is geen juridisch advies. Deze pagina geeft algemene informatie over de regelgeving waar dit platform over gaat. Wij kennen uw situatie niet. Bij twijfel over uw eigen geval raadpleegt u een jurist of de bevoegde toezichthouder.

Geschreven met AI op basis van de bronnen hierboven, gecontroleerd door een mens op 2026-08-22. Klopt er iets niet? Laat het weten — correcties krijgen voorrang.