welke gegevens over de materialen in een batterij moet ik precies opgeven

Materiaalsamenstelling betekent: aard, gewicht en aandeel per materiaal

De materiaalsamenstelling van een batterij geeft aan welke materialen erin verwerkt zijn, in welke hoeveelheid, en welk aandeel daarvan uit gerecyclede grondstof komt. Het gaat hierbij niet om een technische tekening of om een lijst met merknamen van onderdelen, maar om de materialen die het batterijpaspoort volgens bijlage XIII van Verordening (EU) 2023/1542 verplicht stelt: de metalen en stoffen die de batterijchemie bepalen, zoals kobalt, lithium, nikkel en lood, plus de gevaarlijke stoffen die relevant zijn voor veiligheid en verwerking. Deze gegevens komen samen in het batterijpaspoort naast andere verplichte gegevens zoals de chemische samenstelling en de herkomst van de batterij.

Voor batterijen boven 2 kWh, niet voor elk los onderdeel

Deze verplichting geldt voor de batterij als geheel — het EV-pack, de accu van een lichte vervoermiddel of de industriële batterij boven 2 kWh — en niet voor elk afzonderlijk celtype of elke losse component daarbinnen. De materiaalsamenstelling wordt opgegeven op het niveau waarop de batterij als product op de markt komt, niet op het niveau van elke cel of elk contactpunt. Wat hier niet onder valt: de exacte receptuur van de actieve materialen (dat is bedrijfsgevoelige informatie die apart wordt afgeschermd, zie bedrijfsgevoelige gegevens beschermen), en ook niet de mechanische onderdelen zoals de behuizing of bedrading, die niet onder de materiaalgegevens van bijlage XIII vallen maar wel relevant kunnen zijn voor de veiligheidsinformatie. Het aandeel gerecyclede grondstof in kobalt, lithium, nikkel en lood is een aparte, specifiek benoemde gegevenscategorie; hoe dat aandeel wordt aangetoond staat beschreven in hoe toon ik het aandeel gerecycleerd kobalt, lithium, nikkel en lood aan.

Verplicht vanaf 18 februari 2027, tot die tijd geen paspoortplicht

De verplichting om deze gegevens in een digitaal batterijpaspoort te ontsluiten gaat in op 18 februari 2027. Tot die datum bestaat er geen verplichting om deze materiaalgegevens via een QR-code en digitaal paspoort beschikbaar te stellen. Dat betekent niet dat andere verplichtingen uit de batterijenverordening, zoals etikettering, al eerder gelden of pas op die datum ingaan — die lopen via een eigen tijdlijn die los staat van de paspoortplicht. Voor de materiaalsamenstelling zelf is de datum van 18 februari 2027 het aanknopingspunt: batterijen die na die datum in de EU op de markt worden gebracht, moeten de materiaalgegevens via het paspoort ontsloten hebben.

Hoe dit in de praktijk wordt aangepakt

Voor wie een batterij op de markt brengt, begint dit bij de fabrikant van de cellen of het pack: die partij beschikt over de gegevens over materiaalsoort, gewicht en oorsprong, omdat die informatie voortkomt uit het productieproces zelf. De importeur of assembleur die de batterij vervolgens op de Europese markt brengt, verzamelt die gegevens en zet ze om in de indeling die bijlage XIII voorschrijft. In de praktijk komt dit meestal neer op drie stappen. Eerst wordt vastgesteld welke materialen in de batterij zitten en in welke hoeveelheid — dat volgt doorgaans uit de technische specificatie of het materiaalcertificaat van de celfabrikant. Daarna wordt bepaald welk deel van kobalt, lithium, nikkel en lood uit gerecyclede bron komt, wat een aparte onderbouwing vraagt naast de algemene materiaallijst. Tot slot worden deze gegevens gekoppeld aan de batterijchemie en de overige verplichte gegevens, zodat het geheel als samenhangend paspoort wordt gepubliceerd; hoe die chemie precies wordt vastgelegd staat toegelicht in hoe leg ik de batterijchemie vast in het batterijpaspoort. Wie twijfelt of een bepaalde stof als gevaarlijke stof moet worden gemeld naast de gewone materiaalopgave, vindt dat onderscheid in welke gevaarlijke stoffen moet ik in het batterijpaspoort melden. Batpas.eu stelt het paspoort samen op basis van de gegevens die de fabrikant of importeur aanlevert; de herkomst en juistheid van de materiaalgegevens zelf blijft daarbij de verantwoordelijkheid van wie de batterij op de markt brengt.

Basis: bijlage XIII en artikel 13 van de batterijenverordening

Deze verplichting volgt uit bijlage XIII van Verordening (EU) 2023/1542, die de volledige lijst van gegevens opsomt die het batterijpaspoort moet bevatten, waaronder de materiaalsamenstelling en het aandeel gerecyclede grondstof. Artikel 13 van dezelfde verordening regelt de etikettering en markering van batterijen, en raakt de materiaalsamenstelling waar het gaat om de informatie die al op het fysieke etiket van de batterij zichtbaar moet zijn, los van het digitale paspoort. Beide bepalingen werken samen: het etiket geeft de koper een eerste, beperkte blik op de samenstelling, het digitale paspoort geeft de volledige, gedetailleerde opgave die bijlage XIII vereist. Een volledig overzicht van alle verplichte gegevenscategorieën, niet alleen de materiaalsamenstelling, staat beschreven in welke gegevens moeten er in het batterijpaspoort staan.

Wie nu al voorbereidt, doet er goed aan om na te gaan of de celfabrikant of toeleverancier de materiaalgegevens al in een bruikbare vorm aanlevert, en om te inventariseren welk deel van kobalt, lithium, nikkel en lood uit gerecyclede bron afkomstig is — dat laatste vraagt vaak de meeste tijd om te onderbouwen.

Waar dit op gebaseerd is

De verordening zelf staat op EUR-Lex. Wij verwijzen per bewering; u hoeft ons niet te geloven.

Wat u concreet moet doen

Wat er van u wordt verwacht

De materiaalsamenstelling is een van de kerngegevens in het batterijpaspoort. Bijlage XIII van de Verordening (EU) 2023/1542 (batterijenverordening) noemt welke gegevens over de materialen in een batterij thuishoren in het paspoort. Voor een bedrijf dat batterijen importeert of samenbouwt, valt dit doorgaans uiteen in een paar afzonderlijke verplichtingen.

De chemische samenstelling van de batterij vastleggen

Het paspoort vraagt om de batterijchemie te benoemen: welk celtype en welke actieve materialen er in de batterij zitten. Dit is geen vrije tekst maar een gestandaardiseerde aanduiding. Voor een importeur van e-bikeaccu's betekent dit dat de opgave van de celfabrikant of de leverancier van het battery pack moet worden overgenomen en gecontroleerd op consistentie met wat er daadwerkelijk in het product zit — niet alleen wat er ooit besteld is. Hoe die chemie precies wordt vastgelegd, staat beschreven in hoe ik de batterijchemie vastleg in het batterijpaspoort.

De aanwezigheid van kritieke en gevaarlijke stoffen melden

Materiaalsamenstelling gaat niet alleen over de chemie van de cel, maar ook over welke stoffen erin zitten die apart gemeld moeten worden — denk aan lood, cadmium of kwik, en aan stoffen die onder andere EU-wetgeving als gevaarlijk zijn aangemerkt. Voor een bedrijf van enige omvang betekent dit dat er een vaste procedure moet zijn om bij elke nieuwe batterijvariant te controleren of zulke stoffen aanwezig zijn, en niet te vertrouwen op een eenmalige beoordeling bij de eerste levering. Welke stoffen dit precies betreft en hoe ze gemeld worden, staat toegelicht bij welke gevaarlijke stoffen in de batterij gemeld moeten worden.

Het aandeel gerecycleerd materiaal opnemen

Voor kobalt, lood, lithium en nikkel vraagt het paspoort om het aandeel gerecycled materiaal. Dit is voor veel importeurs het moeilijkste onderdeel, omdat deze informatie meestal niet standaard door een celfabrikant wordt meegeleverd en soms actief moet worden opgevraagd. Een bedrijf dat batterijen van meerdere fabrikanten afneemt, doet er goed aan hierover vaste afspraken te maken in de inkoopketen, in plaats van dit per zending opnieuw te moeten uitzoeken. De manier waarop dit aandeel aangetoond wordt, staat beschreven in hoe het aandeel gerecycleerd kobalt, lithium, nikkel en lood wordt aangetoond.

Etikettering laten aansluiten op de paspoortgegevens

Artikel 13 van de Verordening (EU) 2023/1542 (batterijenverordening), artikel 77 beschrijft wat er op het etiket van de batterij zelf moet staan, waaronder aanduidingen over de samenstelling. Voor de praktijk betekent dit dat de gegevens op het etiket en de gegevens in het digitale paspoort met elkaar moeten overeenkomen. Een bedrijf dat het etiket laat drukken door de fabriek in het land van herkomst en het paspoort apart laat samenstellen, loopt het risico dat deze twee bronnen uit elkaar gaan lopen als er een wijziging in de samenstelling doorgevoerd wordt.

Waar het misgaat in de praktijk

Een paar situaties komen geregeld terug bij bedrijven die de materiaalsamenstelling voor het eerst moeten opgeven.

De leverancier levert alleen een algemene celspecificatie, geen paspoortgegevens. Veel celfabrikanten buiten de EU hebben een productdatasheet, maar die is niet geschreven met bijlage XIII in het hoofd. Er ontbreekt dan vaak informatie over het gerecycled aandeel of over specifieke stoffen die apart gemeld moeten worden.

Verschillende batchen, dezelfde paspoorttekst. Bij een productwijziging in de fabriek — een andere celleverancier, een aangepaste celchemie — wordt het paspoort niet altijd bijgewerkt. Het resultaat is een paspoort dat een andere samenstelling toont dan wat er in de daadwerkelijke batterij zit.

Het etiket en het paspoort spreken elkaar tegen. Omdat etikettering en paspoort vaak door verschillende partijen in het proces worden ingevuld — de fabriek drukt het etiket, de importeur stelt het paspoort samen — sluipen er verschillen in, bijvoorbeeld in de aanduiding van de chemie.

Het gerecycled aandeel wordt geschat in plaats van onderbouwd. Bij gebrek aan harde cijfers van de grondstofketen wordt er soms een percentage ingevuld op basis van een aanname of een gemiddelde uit de sector, zonder dat dit ergens op teruggevoerd kan worden.

Gevaarlijke stoffen worden alleen gemeld als ze "opvallen". Kleine hoeveelheden van een stof die onder de meldplicht valt, worden soms over het hoofd gezien omdat de leverancier ze niet expliciet vermeldt in de standaarddocumentatie.

Wat u kunt vastleggen

Een leveranciersverklaring per batterijtype waarin de celchemie, het gerecycled aandeel van kobalt, lood, lithium en nikkel, en de aanwezigheid van gemelde stoffen zijn opgenomen.
Een intern overzicht per productvariant dat koppelt welke celleverancier, welke chemie en welke documentatie bij welke batterij horen.
Een vaste procedure voor het moment waarop een wijziging in de samenstelling — nieuwe leverancier, andere cel — leidt tot een update van het paspoort en het etiket.
Een controle-afspraak tussen de partij die het etiket laat drukken en de partij die het paspoort samenstelt, zodat beide bronnen dezelfde gegevens tonen.
Een verwijzing naar de bredere lijst van verplichte gegevens, te vinden bij welke gegevens er in het batterijpaspoort moeten staan, zodat de materiaalsamenstelling in de juiste context wordt ingevuld naast de andere verplichte onderdelen.

Dit is geen juridisch advies. Deze pagina geeft algemene informatie over de regelgeving waar dit platform over gaat. Wij kennen uw situatie niet. Bij twijfel over uw eigen geval raadpleegt u een jurist of de bevoegde toezichthouder.

Geschreven met AI op basis van de bronnen hierboven, gecontroleerd door een mens op 2026-09-05. Klopt er iets niet? Laat het weten — correcties krijgen voorrang.