batpas.eu

Wat houdt uitgebreide producentenverantwoordelijkheid voor batterijen in?

Producenten dragen de kosten van inzameling en recycling

Uitgebreide producentenverantwoordelijkheid houdt in dat wie een batterij op de markt brengt, ook verantwoordelijk blijft voor wat er met die batterij gebeurt nadat hij afval is geworden. Concreet betekent dit dat de partij die als producent geldt, de inzameling, de verwerking en de recycling van afgedankte batterijen financiert, ongeacht wie de batterij uiteindelijk gebruikt of inlevert. Het idee achter dit principe is dat de kosten van het einde van de levenscyclus niet bij de gemeente, de consument of de afvalverwerker terechtkomen, maar bij de partij die het product op de markt heeft gebracht en daar ook de winst van heeft gehad. Dit is iets anders dan de verplichting om een digitaal batterijpaspoort beschikbaar te stellen: het paspoort gaat over informatie tijdens de levensduur van de batterij, uitgebreide producentenverantwoordelijkheid gaat over wie betaalt en organiseert wanneer die levensduur voorbij is. Beide verplichtingen staan in dezelfde verordening, maar het zijn losse dossiers met een eigen invulling.

Voor wie dit geldt en voor wat niet

Deze verantwoordelijkheid raakt de partij die als producent van een batterij wordt aangemerkt: doorgaans de fabrikant, of — wanneer een batterij van buiten de EU wordt binnengebracht — de importeur die de batterij onder eigen naam op de EU-markt zet. Een distributeur of winkelier die batterijen doorverkoopt zonder ze onder eigen naam op de markt te brengen, valt hier doorgaans buiten; die schakel in de keten heeft wel andere verplichtingen, zoals het faciliteren van inzamelpunten, maar draagt niet dezelfde financieringslast. Het geldt voor de categorieën batterijen die onder de verordening vallen: draagbare batterijen, batterijen voor lichte vervoermiddelen, industriële batterijen, EV-batterijen en start-, verlichtings- en ontstekingsbatterijen. Het geldt niet voor wie enkel tweedehands producten met een reeds op de markt gebrachte batterij doorverkoopt zonder een nieuwe batterij te introduceren, en het raakt niet rechtstreeks de eindgebruiker — die blijft in de regel vrij om een batterij in te leveren zonder daarvoor apart te betalen.

De datum waarop dit ingaat staat hier niet vast

Artikel 56 en artikel 57 van de verordening beschrijven de inhoud van deze verplichting, maar deze bron bevat geen specifieke ingangsdatum die los staat van de rest van de verordening. Voor een concrete datum waarop deze verplichting voor een specifieke producent gaat gelden, is de officiële tekst van de verordening de aangewezen bron — dat ligt anders dan bij de verplichting rond het digitale productpaspoort, die met 18 februari 2027 wel een vaste datum kent. Zolang op basis van de brontekst geen datum met zekerheid is vast te stellen, is het voorzichtiger om die hier niet te noemen dan om een jaartal te raden. Wat wel vaststaat: de artikelen over producentenverantwoordelijkheid staan in dezelfde verordening als de paspoortverplichting, wat betekent dat wie zich al voorbereidt op het paspoort, in diezelfde tekst ook artikel 56 en 57 tegenkomt.

Wat een importeur of handelaar hiermee kan doen

De eerste stap is nagaan of de eigen rol in de keten die van "producent" is in de zin van de verordening — dat is meestal het geval bij wie de batterij onder eigen merk of naam op de EU-markt brengt, ook als de fabricage elders gebeurt. Daarna is het zinvol te achterhalen of er voor de relevante batterijcategorie al een producentenregister of een producentenorganisatie actief is, aangezien de verordening ruimte laat om de verplichting individueel te dragen of collectief onder te brengen bij zo'n organisatie. Vervolgens is het praktisch om in kaart te brengen welke stromen — inzameling, transport, verwerking — al via bestaande afvalcontracten lopen en welke nog niet gedekt zijn. Wie toch al bezig is met het digitale batterijpaspoort, doet er goed aan beide dossiers naast elkaar te leggen: het paspoort en de producentenverantwoordelijkheid volgen uit dezelfde verordening en raken vaak dezelfde interne afdeling, maar zijn juridisch losse verplichtingen met elk een eigen invulling en eigen tijdlijn.

De wettelijke basis: artikel 56 en 57

Deze verplichting volgt uit artikel 56 en artikel 57 van Verordening (EU) 2023/1542 (de batterijenverordening), die samen de uitgebreide producentenverantwoordelijkheid voor batterijen regelen: wie als producent geldt, wat die verantwoordelijkheid inhoudt, en hoe die georganiseerd kan worden. Voor de precieze reikwijdte, uitzonderingen en eventuele overgangsbepalingen is de volledige tekst van deze artikelen de aangewezen bron, aangezien een samenvatting nooit alle nuances van de brontekst dekt.

Wie wil nagaan of de eigen onderneming als producent in deze zin geldt, kan dat toetsen aan artikel 56 en 57 van de verordening, het beste in combinatie met de eigen voorbereiding op het digitale batterijpaspoort — beide verplichtingen ontstaan uit dezelfde wet en lenen zich voor een gezamenlijke aanpak binnen dezelfde organisatie.

Waar dit op gebaseerd is

De verordening zelf staat op EUR-Lex. Wij verwijzen per bewering; u hoeft ons niet te geloven.

Wat u concreet moet doen

Wie batterijen op de EU-markt brengt, is niet klaar op het moment dat het product bij de klant staat. De batterijenverordening legt bij producenten ook de verantwoordelijkheid voor wat er ná gebruik met de batterij gebeurt: inzameling, verwerking en recycling. Dat heet uitgebreide producentenverantwoordelijkheid, en die staat in de artikelen 56 en 57 van Verordening (EU) 2023/1542. Voor een importeur van e-bikes of een handelaar in industriële batterijen betekent dit een set verplichtingen die los staat van het batterijpaspoort, maar er wel nauw mee samenhangt: wie als producent geldt voor het paspoort, geldt in de regel ook als producent voor deze verantwoordelijkheid.

Wat er van u wordt verwacht

Registratie als producent bij het juiste orgaan

Een producent van batterijen dient zich te registreren voordat batterijen op de markt worden gebracht. Dat gebeurt bij de instantie die de lidstaat daarvoor heeft aangewezen; in Nederland loopt dit via het daarvoor bestemde register. Voor een bedrijf van 10 tot 100 medewerkers betekent dit dat registratie een vast onderdeel wordt van het proces vóórdat een nieuw batterijtype wordt geïmporteerd of verkocht — niet iets dat achteraf wordt rechtgetrokken. Wie hier twijfelt over de eigen positie, vindt meer houvast in moet ik mij als producent van batterijen registreren, en waar?

Financiering van inzameling en verwerking

De producent draagt de kosten van inzameling, verwerking en recycling van afgedankte batterijen. Dit gebeurt doorgaans niet individueel per bedrijf, maar via deelname aan een collectief systeem dat deze taken namens meerdere producenten uitvoert. Voor een middelgroot bedrijf betekent dit in de praktijk een jaarlijkse bijdrage die is gekoppeld aan de hoeveelheid en het type batterijen dat op de markt is gebracht. Deze bijdrage staat los van de kosten voor het batterijpaspoort, en wordt apart begroot.

Inzamelsystemen opzetten of aansluiten bij een bestaand systeem

De verordening verwacht dat afgedankte batterijen kunnen worden ingeleverd, kosteloos voor de eindgebruiker. Een producent zorgt daarvoor door zelf een inzamelpunt te organiseren of door aan te sluiten bij een bestaand collectief systeem. Voor een importeur van lichte vervoermiddelen betekent dit vaak dat dealers of servicepunten in het verkoopnetwerk een rol krijgen bij het terugnemen van batterijen, en dat die afspraak ergens is vastgelegd.

Informatie verstrekken over inzameling en risico's

Een producent informeert eindgebruikers over de manier waarop batterijen kunnen worden ingeleverd, over het effect van batterijen op het milieu, en over het gevaar van verkeerd omgaan met afgedankte batterijen (denk aan brandrisico bij lithium-cellen). Voor een webshop of importeur betekent dit dat deze informatie ergens toegankelijk moet zijn — op de verpakking, in de handleiding, of op de website — en niet alleen mondeling bij verkoop wordt meegegeven.

Jaarlijkse rapportage

De hoeveelheid batterijen die op de markt is gebracht en de hoeveelheid die is ingezameld, wordt periodiek gerapporteerd aan de bevoegde instantie. Voor een bedrijf van deze omvang betekent dit dat de eigen verkoopadministratie zo is ingericht dat deze cijfers op verzoek geleverd kunnen worden, zonder dat er achteraf een grote reconstructie nodig is.

Waar het misgaat in de praktijk

Een importeur van e-bikeaccu's brengt een nieuw batterijtype op de markt zonder zich vooraf te registreren, omdat de aandacht volledig naar het CE-traject en het batterijpaspoort ging. Producentenverantwoordelijkheid wordt dan pas achteraf ontdekt, als een groothandelspartner ernaar vraagt.

Een bedrijf verkoopt scooters onder een eigen merknaam, met een batterij die door een derde partij wordt geproduceerd. De veronderstelling is dat de oorspronkelijke fabrikant de producentenverantwoordelijkheid draagt, terwijl wie onder eigen merk verkoopt zelf als producent kan worden aangemerkt. Deze positie is uitgewerkt op ik verkoop batterijen onder mijn eigen merk — welke verplichtingen krijg ik?

Een machinebouwer die industriële batterijen boven 2 kWh inbouwt in eigen apparatuur, gaat ervan uit dat de batterijleverancier alle verplichtingen al heeft afgedekt. Of dat zo is, hangt af van wat er precies is afgesproken en van wie welke rol vervult volgens de verordening — een vraag die is toegelicht op wat betekent de term marktdeelnemer in de batterijenwetgeving en ben ik importeur of fabrikant volgens de batterijenverordening?

Een bedrijf sluit wel aan bij een collectief systeem voor de financiering, maar verzuimt de eindgebruiker te informeren over inzamelpunten — met als gevolg dat batterijen alsnog bij het gewone afval terechtkomen, ondanks een geregelde papieren structuur.

Een fabrikant buiten de EU levert batterijen aan een Nederlandse afnemer, die aanneemt dat de buitenlandse partij de producentenverantwoordelijkheid draagt. Binnen de EU ligt die verantwoordelijkheid echter vaak bij de partij die de batterij daadwerkelijk op de EU-markt brengt. Zie hierover mijn fabrikant zit buiten de Europese Unie — wie regelt het batterijpaspoort dan?

Wat u kunt vastleggen

  • Bewijs van registratie als producent bij de bevoegde instantie, inclusief de datum waarop dit is gedaan ten opzichte van het moment van eerste verkoop
  • Overeenkomst of lidmaatschap bij een collectief inzamelsysteem, met daarin de afspraken over kosten en verantwoordelijkheden
  • Interne afspraken met dealers, servicepunten of distributeurs over het terugnemen van afgedankte batterijen
  • Documentatie die aan eindgebruikers wordt verstrekt over inzameling en risico's, zoals teksten op verpakking of website
  • Overzicht van verkochte hoeveelheden per batterijtype, geschikt als basis voor de jaarlijkse rapportage
  • Correspondentie of contractuele afspraken met leveranciers over wie de producentenverantwoordelijkheid draagt, vooral bij verkoop onder eigen merk of bij inkoop buiten de EU

Wie deze verantwoordelijkheden nog niet scherp heeft afgebakend binnen de eigen keten, doet er goed aan eerst vast te stellen welke rol het bedrijf zelf speelt. Dat is een andere vraag dan wie het batterijpaspoort samenstelt, al raken beide onderwerpen elkaar voortdurend — zie ook wie is verantwoordelijk voor het batterijpaspoort?

Dit is geen juridisch advies. Deze pagina geeft algemene informatie over de regelgeving waar dit platform over gaat. Wij kennen uw situatie niet. Bij twijfel over uw eigen geval raadpleegt u een jurist of de bevoegde toezichthouder.

Geschreven met AI op basis van de bronnen hierboven, gecontroleerd door een mens op 2026-08-22. Klopt er iets niet? Laat het weten — correcties krijgen voorrang.