Hoe pak ik het batterijpaspoort stap voor stap aan?

De aanpak in vogelvlucht

Het batterijpaspoort komt in een vaste volgorde tot stand: eerst wordt duidelijk welke gegevens verplicht zijn, dan worden die gegevens verzameld bij de bron, vervolgens wordt het paspoort samengesteld en gehost, en tot slot wordt de batterij zelf voorzien van de QR-code die naar dat paspoort verwijst. Die volgorde is niet toevallig — een paspoort zonder onderliggende gegevens is leeg, en een paspoort zonder QR-code op de batterij is onvindbaar voor wie het nodig heeft. Wie dit stap voor stap aanpakt, begint dus niet bij de QR-code maar bij de vraag welke informatie er eigenlijk in moet staan.

Voor welke batterijen en welke partijen dit geldt

Het gaat om drie categorieën: batterijen voor elektrische voertuigen, batterijen voor lichte vervoermiddelen zoals e-bikes en scooters, en industriële batterijen boven 2 kWh. Kleinere batterijen — een los powerbankcelletje, een batterij in een speelgoedauto — vallen hier niet onder. De verplichting ligt bij de partij die de batterij op de EU-markt brengt: doorgaans de fabrikant, of bij import van buiten de EU de importeur die als eerste verantwoordelijke optreedt. Een winkelier die batterijen doorverkoopt die al van een paspoort zijn voorzien, hoeft dat paspoort niet zelf op te stellen — die schakel in de keten levert door wat al is gemaakt. Wie zelf batterijen of producten met batterijen uit een derde land haalt en als eerste in de EU op de markt zet, is wél de partij die het paspoort moet laten samenstellen.

Vanaf wanneer dit moet, en wat er tot dan geldt

De verplichting gaat in op 18 februari 2027. Tot die datum is er geen wettelijke plicht om een digitaal batterijpaspoort te voeren, maar de gegevens die straks in het paspoort moeten staan — samenstelling, herkomst, prestaties, reparatie- en recyclinginformatie — worden niet van de ene op de andere dag verzameld. Fabrikanten en importeurs die nu al beginnen met het ordenen van deze gegevens, hebben bij het ingaan van de verplichting een voorsprong; wie ermee wacht tot vlak voor de datum, moet dezelfde hoeveelheid werk in veel minder tijd doen.

De stappen in de volgorde waarin ze spelen

De eerste stap is nagaan of een product binnen de scope valt: een EV-batterij, een batterij voor een licht vervoermiddel, of een industriële batterij boven 2 kWh. Alles daaronder of daarbuiten heeft voorlopig geen paspoortplicht.

De tweede stap is vaststellen wie in de keten verantwoordelijk is. Bij import van buiten de EU is dat doorgaans de importeur; bij productie binnen de EU de fabrikant. Deze vraag is niet altijd vanzelfsprekend als er meerdere schakels tussen fabriek en eindgebruiker zitten, en verdient daarom aandacht voordat er gegevens worden verzameld — anders wordt werk gedaan door de verkeerde partij.

De derde stap is inventariseren welke gegevens nodig zijn. Bijlage XIII van de batterijenverordening somt op wat een batterijpaspoort moet bevatten: onder meer gegevens over samenstelling en herkomst van materialen, prestaties en duurzaamheid, en informatie die relevant is voor reparatie, hergebruik en recycling. Dit overzicht vormt in feite de checklist waarmee de rest van het traject wordt ingericht.

De vierde stap is de gegevens daadwerkelijk verzamelen. Voor een importeur betekent dit meestal: opvragen bij de fabrikant in het land van herkomst. Niet elke fabrikant buiten de EU is vertrouwd met wat bijlage XIII precies vraagt, dus deze stap vraagt vaak meer coördinatie dan de andere stappen samen.

De vijfde stap is het paspoort laten samenstellen uit de verzamelde gegevens en zorgen voor hosting die de looptijd van de batterij overbrugt. Een paspoort dat na een paar jaar offline gaat, voldoet niet aan het doel van artikel 77: de gegevens moeten raadpleegbaar blijven zolang de batterij in gebruik is.

De zesde en laatste stap is de koppeling tussen het digitale paspoort en de fysieke batterij: de QR-code of vergelijkbare datadrager die op of bij de batterij wordt aangebracht, en die rechtstreeks naar het paspoort verwijst. Zonder deze koppeling bestaat het paspoort wel, maar is het voor een gebruiker, monteur of recyclingbedrijf niet te vinden.

Waar deze volgorde uit volgt

Dat er een batterijpaspoort moet komen, staat in artikel 77 van Verordening (EU) 2023/1542 (batterijenverordening). Welke gegevens dat paspoort precies moet bevatten, staat uitgewerkt in bijlage XIII van diezelfde verordening. Samen bepalen deze twee vindplaatsen zowel de verplichting als de inhoud, en daarmee ook de volgorde waarin een traject logischerwijs wordt ingericht: eerst weten wat er moet komen, dan pas verzamelen en bouwen.

Wie nu wil beginnen, doet er verstandig aan eerst na te gaan onder welke categorie de eigen batterijen vallen en welke gegevens uit bijlage XIII daarbij al beschikbaar zijn en welke nog moeten worden opgevraagd bij de fabrikant. Dat overzicht is de basis waarop de rest van het traject — samenstelling, hosting en de QR-code op de batterij — wordt gebouwd.

Waar dit op gebaseerd is

De verordening zelf staat op EUR-Lex. Wij verwijzen per bewering; u hoeft ons niet te geloven.

Wat u concreet moet doen

Wat er van u wordt verwacht

Het batterijpaspoort komt niet in één keer tot stand. Het is een optelsom van stappen die grotendeels na elkaar lopen, en elke stap heeft een eigen valkuil. Onderstaand de volgorde die in de praktijk werkt.

Vaststellen of de batterij onder de verplichting valt

Niet elke batterij die een bedrijf verhandelt heeft straks een paspoort nodig. De verordening richt zich op specifieke categorieën, en de eerste stap is nagaan of de eigen productgroep daaronder valt. Voor een importeur die zowel e-bikeaccu's als losse industriële batterijen op de markt brengt, kan het antwoord per productlijn verschillen. Wie hier nog geen duidelijk beeld van heeft, vindt een uitgewerkte toelichting op of het batterijpaspoort van toepassing is op de eigen productgroep.

Gegevens verzamelen volgens bijlage XIII

Artikel 77 van de Verordening (EU) 2023/1542 (batterijenverordening) bepaalt dat het paspoort toegang moet geven tot de gegevens die zijn opgenomen in bijlage XIII. Dat is een aanzienlijke lijst: van chemische samenstelling tot herkomst van grondstoffen, van prestaties tot recyclinginformatie. Voor een bedrijf van 10 tot 100 medewerkers betekent dit meestal dat gegevens uit meerdere bronnen samenkomen: technische specificaties van de fabrikant, testrapporten, inkoopdocumentatie en soms informatie die pas bij de importeur zelf ontstaat, zoals het moment van in de EU op de markt brengen. Wie deze gegevens niet centraal heeft liggen, ontdekt vaak pas bij het invullen hoeveel losse bestanden er eigenlijk nodig zijn.

Een drager kiezen en koppelen

Het paspoort moet digitaal raadpleegbaar zijn via een datadrager, in de praktijk een QR-code op de batterij of de verpakking. Dat is meer dan een sticker plakken: de code moet blijven werken zolang de batterij in gebruik is, en moet naar de juiste, actuele gegevens verwijzen. Voor bedrijven die met kleine series werken, roept dit vaak de vraag op of dit wel loont; een antwoord op die vraag staat bij batterijpaspoort maken bij een kleine oplage.

Hosting en beschikbaarheid over tijd regelen

De gegevens moeten niet alleen bestaan, maar ook jarenlang bereikbaar blijven. Dat vraagt een keuze: zelf hosten, of dit uitbesteden aan een platform dat de continuïteit waarborgt. Voor een bedrijf zonder eigen IT-afdeling is dit vaak het onderdeel waar de meeste tijd in gaat zitten, mede omdat de beschikbaarheid niet stopt bij levering maar doorloopt zolang de batterij in de markt is.

Testen voordat het paspoort live gaat

Een paspoort dat wel bestaat maar niet correct opent, telt niet als in orde. Voor livegang is het gangbaar te controleren of de QR-code daadwerkelijk naar de juiste gegevens leidt, of de informatie volledig is volgens bijlage XIII, en of deze ook op een mobiel apparaat leesbaar is. Een overzicht van wat daarbij te controleren valt, staat bij het batterijpaspoort testen voor livegang.

Waar het misgaat in de praktijk

Gegevens zijn verspreid over meerdere afdelingen. Inkoop heeft de leveranciersgegevens, techniek de testresultaten, en niemand heeft het overzicht. Het samenstellen van het paspoort loopt dan vertraging op omdat iedere keer weer iets moet worden opgevraagd bij een andere collega of leverancier.

De QR-code wordt los van het proces bedacht. Er wordt een code aangemaakt en op de batterij geplakt, terwijl de achterliggende data nog niet compleet of nog niet gecontroleerd is. Het resultaat is een werkende code die naar een onvolledig paspoort verwijst.

Voorraad die al binnen is, wordt vergeten. Een importeur richt het proces in voor nieuwe zendingen, maar batterijen die al op het schap of in het magazijn liggen, blijven buiten beeld. Wat daarmee te doen staat, wordt behandeld bij batterijen die al in voorraad liggen.

Tweedehands en gereviseerde batterijen worden over het hoofd gezien. Bij handel in gebruikte e-bikeaccu's of gereviseerde industriële batterijen wordt er soms vanuit gegaan dat het paspoort alleen voor nieuwe producten geldt. Of en hoe dit ook voor tweedehands en gereviseerde batterijen speelt, staat uitgewerkt op de pagina over tweedehands en gereviseerde batterijen.

Er wordt te laat begonnen met de planning. Omdat het samenstellen van het paspoort meerdere stappen en meerdere partijen vraagt, valt de doorlooptijd vaak langer uit dan verwacht. Een inschatting van wat daarbij realistisch is, staat bij hoeveel tijd het kost om op orde te komen.

Wat u kunt vastleggen

Een overzicht per productlijn van welke batterijen onder de verplichting vallen en welke niet, met de onderbouwing daarbij.
Een lijst van de gegevens uit bijlage XIII, met per gegeven de bron: fabrikant, eigen administratie, testrapport of anders.
Een vast aanspreekpunt of proces voor het actueel houden van de gegevens, zeker wanneer een batterij een tweede leven krijgt en de informatie in het paspoort daarop aangepast moet worden — zie wat er te regelen is als een batterij een tweede leven krijgt.
Een testprotocol dat wordt doorlopen voordat een paspoort live gaat, inclusief wie de controle uitvoert en wat daarbij wordt afgetekend.
Een overzicht van de kosten per paspoort, zodat dit terugkomt in de prijsstelling; een indicatie van de opbouw daarvan staat bij wat een batterijpaspoort kost.
Afspraken over inzameling en terugname, omdat die keten raakt aan de gegevens die in het paspoort moeten staan; zie inzameling en terugname regelen.
Een protocol voor het geval een batterij moet worden teruggeroepen, met daarin wie het paspoort aanpast en hoe de wijziging wordt gedocumenteerd; uitgewerkt op wat te doen als een batterij wordt teruggeroepen.
Een dossier per batterijtype dat klaarligt voor het geval een toezichthouder daarnaar vraagt; wat daarbij te verwachten is, staat bij wat een toezichthouder vraagt bij een controle.

Dit is geen juridisch advies. Deze pagina geeft algemene informatie over de regelgeving waar dit platform over gaat. Wij kennen uw situatie niet. Bij twijfel over uw eigen geval raadpleegt u een jurist of de bevoegde toezichthouder.

Geschreven met AI op basis van de bronnen hierboven, gecontroleerd door een mens op 2026-08-22. Klopt er iets niet? Laat het weten — correcties krijgen voorrang.