Które niebezpieczne substancje muszę zgłosić w paszporcie baterii?

Substancje z załącznika I należą do paszportu

Niebezpieczne substancje, które muszą być zgłoszone w paszporcie baterii, to substancje, na które stosuje się ograniczenie na podstawie artykułu 6 i załącznika I Rozporządzenia (UE) 2023/1542 (rozporządzenie w sprawie baterii) — o ile substancje te rzeczywiście występują w baterii. Załącznik I zawiera listę substancji, dla których rozporządzenie w sprawie baterii ustala limity stosowania w bateriach, takie jak kadm i rtęć. Jeśli bateria zawiera jedną z tych substancji, informacja ta powinna znaleźć się w zbiorze danych udostępnionym przez paszport. Nie chodzi zatem o wolną cześć wszystkiego, co chemicznie znajduje się w baterii, ale o substancje, które ustawodawca wyraźnie wskazał jako punkt szczególnej uwagi.

Nie każda substancja, ale każda bateria w zakresie stosowania

Obowiązek zgłoszenia dotyczy kategorii baterii, dla których cyfrowy paszport produktu staje się obowiązkowy: baterie pojazdów elektrycznych, baterie do lekkich pojazdów (e-rowery, skutery) i baterie przemysłowe powyżej 2 kWh. W przypadku tych baterii substancje z załącznika I są zgłaszane, gdy są obecne — nie dlatego, że z definicji są zakazane, ale dlatego, że rozporządzenie chce przejrzystości co do tego, gdzie te substancje nadal występują. Co nie podlega temu: pełna analiza materiałowa baterii, czy wyliczenie wszystkich związków chemicznych. Również substancje, które nie znajdują się w załączniku I, ale są inne dla recyklingu lub bezpieczeństwa, podlegają innym częściom zbioru danych z załącznika XIII — a nie temu konkretnemu obowiązkowi zgłoszenia substancji niebezpiecznych. Jest to więc ograniczona lista, a nie ogólne wyjaśnienie chemiczne.

Od 18 lutego 2027 r., wraz z samym pasaportem

Cyfrowy paszport produktu — i tym samym zgłoszenie tych substancji w tym paszporcie — staje się obowiązkowy od 18 lutego 2027 r. Do tej daty nie ma obowiązku ujawniania tych danych za pośrednictwem paszportu. To nie oznacza automatycznie, że ograniczenia dotyczące substancji wynikające z artykułu 6 i załącznika I również zaczynają obowiązywać dopiero od tej daty: ograniczenia dotyczące wprowadzania do obrotu baterii zawierających określone substancje mogą mieć odrębny moment zastosowania, niezależnie od obowiązku paszportu. W odniesieniu do obowiązku zgłoszenia w paszporcie konkretnie: obowiązek ten zaczyna się, gdy paszport jest obowiązkowy, czyli od 18 lutego 2027 r. Aby uzyskać dokładne daty wejścia w życie samych ograniczeń dotyczących substancji, oficjalny tekst rozporządzenia jest właściwym źródłem.

Tak podchodzisz do tego w praktyce

Dla osób importujących lub montujących baterię teraz i będących potrzebować paszportu później, pierwszy krok to żądanie danych dotyczących składu od producenta komórek lub baterii. Bez tych danych nie można ustalić, czy i w jakim ilości substancja z załącznika I jest obecna. Drugi krok to porównanie tych danych z listą z załącznika I w celu ustalenia, które substancje są istotne dla konkretnej baterii — różni się to w zależności od chemii ogniwa i zastosowania. Trzeci krok to udokumentowanie tych informacji jako część dokumentacji przygotowanej do montażu paszportu, wraz z innymi obowiązkowymi danymi z załącznika XIII, takimi jak pochodzenie, pojemność i dane dotyczące recyklingu. Z praktycznego punktu widzenia rozsądne jest nie czekać z gromadzeniem tych danych aż do tuż przed 2027 rokiem: dostawcy spoza UE nie zawsze szybko reagują na żądanie informacji o substancjach, a bez tych danych paszport nie może być w pełni zmontowany.

Podstawa: artykuł 6, załącznik I i załącznik XIII

Ten obowiązek zgłaszania wynika z kombinacji dwóch części rozporządzenia dotyczącego baterii. Artykuł 6 i załącznik I określają, które substancje podlegają ograniczeniom w stosowaniu w bateriach. Załącznik XIII określa, które dane muszą być zawarte w paszporcie baterii, a obecność substancji z załącznika I jest jednym z obowiązkowych punktów danych. Aby uzyskać pełną listę substancji, dokładne wartości graniczne i ewentualne wyjątki dla każdego typu baterii, należy zapoznać się z oficjalnym tekstem Rozporządzenia (UE) 2023/1542 — zawiera on precyzyjne sformułowania, które są tu rozstrzygające.

Jeśli obecnie pracujesz z bateriami, które w przyszłości będą wymagać paszportu, najlepiej jest złożyć zapytanie u producenta lub dostawcy ogniw dotyczące przeglądu substancji i porównać ten przegląd z załącznikiem I rozporządzenia, aby sprawdzić, które substancje muszą być zgłoszone. Informacja ta może już zostać włączona do dokumentacji, która będzie potrzebna do opracowania paszportu.

Na czym to opiera się

Rozporządzenie znajduje się w EUR-Lex. Powołujemy się na każde stwierdzenie; nie musicie nam wierzyć.

Co konkretnie musisz zrobić

Czego się od Ciebie oczekuje

Określenie, które substancje niebezpieczne znajdują się w baterii

Paszport baterii zawiera dane dotyczące substancji objętych ograniczeniami artykułu 6 i załącznika I rozporządzenia (UE) 2023/1542. Nie chodzi tutaj o pełną analizę chemiczną baterii, lecz o substancje, dla których rozporządzenie określa wartość graniczną lub zakaz — rtęć, kadm i ołów to najczęstsze przykłady, z zastrzeżeniem, że załącznik I precyzuje dokładniej, dla którego typu baterii i którego zastosowania obowiązuje wartość graniczna. W praktyce dla przedsiębiorstwa zatrudniającego od 10 do 100 pracowników oznacza to, że musi powstać lista regulowanych substancji obecnych w dostarczonym typie baterii wraz z odpowiadającą im stężeniem lub oświadczeniem, że substancja nie jest obecna powyżej progu. Dane te zwykle pochodzą od producenta ogniw lub dostawcy w łańcuchu dostaw; ten, kto importuje lub montuje, jest dla tych informacji uzależniony od tego, co zostanie przekazane.

Wzajemne powiązanie informacji z modelem baterii

Załącznik XIII rozporządzenia opisuje, które dane muszą znaleźć się w pasaporcie, a informacja o substancjach niebezpiecznych musi w nim być powiązana z konkretnym modelem baterii lub konkretną partią. Oznacza to, że ogólne oświadczenie producenta ("nasze baterie nie zawierają kadmu") nie wystarczy bez wyraźnego powiązania z modelem, który faktycznie opisano w pasaporcie. W przypadku asortymentu z wieloma typami baterii — co u importerów rowerów elektrycznych i skuterów raczej stanowi regułę niż wyjątek — sytuacja szybko wymyka się spod kontroli, gdy dokumentacja poszczególnych dostawców różni się formą i szczegółowością.

Rozróżnienie między informacją o substancjach a składem materiałowym

Dane dotyczące substancji niebezpiecznych pozostają niezależne od szerszego pytania, jakie materiały znajdują się w baterii. To ostatnie stanowi oddzielny obowiązek ze własnym poziomem szczegółowości; ktoś, kto zastanawia się jakie dokładnie dane dotyczące materiałów w baterii muszę podać stwierdza, że zakres jest tu szerszy niż tylko substancje regulowane. W praktyce pasportu warto dokumentować te dwie kategorie osobno, choć często pochodzą z tego samego źródła technicznego u producenta.

Aktualizacja, gdy zmienia się skład

Dostawca ogniw, który zmienia skład — na przykład stosując inny stop lub zmieniony projekt ogniwa — może tym samym zmienić obecność lub stężenie substancji regulowanych. To rodzi pytanie jak często muszę aktualizować dane w pasaporcie baterii; w praktyce dla informacji o substancjach obowiązuje, że zmiana u źródła musi jak najszybciej znaleźć odzwierciedlenie w pasaporcie, ponieważ dane te bezpośrednio rają zgodność z samymi ograniczeniami, a nie tylko dostarczaniem informacji.

Gdzie w praktyce coś idzie nie tak

Importer akumulatorów do rowerów elektrycznych otrzymuje od azjatyckiego producenta ogniw ogólne świadectwo zgodności stwierdzające, że "wszystkie ograniczenia UE są przestrzegane", bez podania stężeń ani nazw substancji. Dokument ten nie może być przełożony na konkretne pola, które wymaga załącznik XIII, a importer ma wtedy pasport, który w tym zakresie pozostaje faktycznie pusty.

Przy zmianie asortymentu kupowana jest nowa cela akumulatora od innego dostawcy, ale istniejący szablon pasportu z poprzedniego modelu jest ponownie używany bez ponownego sprawdzenia danych o substancjach. Oba typy ogniw różnią się składem, ale różnica ta nie zostaje zauważona, ponieważ nikt nie dokonuje porównania.

Przedsiębiorstwo handlowe otrzymuje od producenta karty charakterystyki (SDS) dostarczone osobno i zakłada, że są one wystarczającą podstawą dla pasportu. SDS opracowywana jest do innego celu — bezpieczeństwa chemicznego podczas przerabiania — i nie obejmuje automatycznie konkretnego obowiązku sprawozdawczego wynikającego z artykułu 6 i załącznika I; to, co znajduje się w SDS dotyczące właściwości niebezpiecznych, pokrywa się z pytaniem, ale nie obejmuje tego samego zakresu, co jakie informacje bezpieczeństwa muszą znaleźć się w pasaporcie baterii.

W przypadku producenta maszyn, który komponuje opakowania baterii przemysłowych powyżej 2 kWh z zakupionych modułów, informacje o substancjach dla każdego modułu zapisywane są oddzielnie, ale nikt nie sprawdza, czy opakowanie złożone jako całość nadal jest zgodne z tym, co podaje się dla produktu końcowego. Suma poprawnych komponentów nie daje automatycznie poprawnego paszportu na poziomie opakowania.

Dostawca przesyła aktualizację danych substancji drogą e-mail do indywidualnego pracownika, który bierze urlop zanim zmiana zostanie wprowadzona do paszportu. Bez ustalonego miejsca odbioru dla tego typu dokumentacji istnieje realna szansa, że zmiana w komórce nie dotrze na czas do opublikowanych danych.

Co można udokumentować

Przegląd dokumentów na baterii model z źródłem informacji o substancjach: nazwa dostawcy, data dokumentu i które substancje w jakim stężeniu zostały podane.
Ustalone pytanie szablonowe kierowane do każdego nowego dostawcy na początek współpracy: wyraźna prośba o stężenia substancji wymienionych w załączniku I, a nie tylko ogólna deklaracja zgodności.
Wewnętrzna lista kontrolna, która przy każdej zmianie asortymentu lub zamianie dostawcy wymusza ponowne żądanie danych o substancjach i porównanie z poprzednim modelem, zamiast kopiowania istniejącego paszportu.
Wyznaczony punkt odbioru (funkcja, nie osoba) dla aktualizacji od dostawców dotyczących zmian w składzie, aby zmiana nie pozostała w rękach jednego pracownika.
Ustalona łączność między danymi o substancjach a konkretnym modelem baterii lub partią, tak aby przy kontroli było jasne, który dokument odpowiada któremu produktowi — co jest zgodne z szerszym pytaniem jakie dane mają znaleźć się w paszporcie baterii.
W przypadku opakowań złożonych: przegląd na poziomie opakowania, który sumuje lub podsumowuje dane o substancjach poszczególnych modułów, aby spójność między komponentem a produktem końcowym była sprawdzalna.

Nie jest to porada prawna. Ta strona zawiera ogólne informacje o przepisach, z którymi wiąże się ta platforma. Nie znamy Waszej sytuacji. W razie wątpliwości dotyczących Waszej sprawy skonsultujcie się z prawnikiem lub właściwym organem nadzoru.

Napisane przy pomocy AI na podstawie powyższych źródeł, sprawdzone przez człowieka dnia 2026-08-22. Coś jest nie tak? Dajcie nam znać — poprawki mają priorytet.