batpas.eu

Jaka jest różnica między rozporządzeniem w sprawie baterii a starą dyrektywą o bateriach?

Rozporządzenie zastępuje dyrektywę, a to więcej niż różnica słowna

Rozporządzenie w sprawie baterii (Rozporządzenie (UE) 2023/1542) nie jest zaostrzeniem starej dyrektywy w sprawie baterii, lecz innym rodzajem przepisu: rozporządzenie obowiązuje bezpośrednio w każdym państwie członkowskim, natomiast dyrektywę należało najpierw wdrożyć do prawa holenderskiego. Oznacza to, że nie jest już potrzebna osobna holenderska ustawa, aby przepisy obowiązywały — tekst z Brukseli to tekst, który się liczy. Poza tą formą prawną zakreś treści również się poszerzył: podczas gdy stara dyrektywa dotyczyła głównie zbierania i recyklingu baterii, rozporządzenie wprowadza między innymi wymogi dotyczące składu baterii, pochodzenia surowców oraz informacji, które muszą być dostępne o baterii — określone w cyfrowym paszporcie baterii z artykułu 77.

Dla kogo różnica ta jest istotna i dla kogo nie

Różnica ta jest szczególnie istotna dla wszystkich, którzy wprowadzają baterie na rynek europejski: producentów, importerów i czasami także dystrybutorów baterii do pojazdów elektrycznych, baterii do lekkich pojazdów (takich jak rowery elektryczne i hulajnogi) oraz baterii przemysłowych o pojemności powyżej 2 kWh. Dla tych stron zmienia się nie tylko to, co jest regulowane, ale także jak pewne są te przepisy: rozporządzenie nie pozostawia miejsca na inne podejście holenderskie, tak jak czasami miało to miejsce w przypadku dyrektywy. Do małych, pojedynczych baterii, takich jak baterie guzikowe czy zwykłe baterie AA, mają zastosowanie inne części tego samego rozporządzenia, a to wykracza poza to, co jest tutaj omawiane. Ponadto tekst ten nie odnosi się do kwestii, czy konkretny produkt podlega rozporządzeniu — jest to pytanie dotyczące jego kategorii produktu, a nie różnicy między starym a nowym przepisami.

Co już obowiązuje i co jeszcze musi wejść w życie

Rozporządzenie w sprawie baterii weszło już w życie i stopniowo zastępuje starą dyrektywę; poszczególne części rozporządzenia mają własny moment wejścia w życie, zamiast aby wszystko stało się obowiązkowe naraz. W odniesieniu do cyfrowego paszportu baterii moment ten jest określony: będzie obowiązkowy od 18 lutego 2027 r. Do tej daty importer lub producent może się przygotowywać bez konieczności posiadania paszportu, ale zobowiązania wynikające z rozporządzenia, które już obowiązują — takie jak wymogi dotyczące dokumentacji i możliwości śledzenia — nie czekają na to. W przypadku części, dla których dokładna data nie jest tutaj wymieniona, nie jest ona pewnie ustalona w ramach wykorzystanych źródeł; sam tekst rozporządzenia i strona Komisji Europejskiej dotycząca baterii wskazują dla każdego zagadnienia, jaki moment ma zastosowanie.

Jak to wygląda w praktyce

Kto był przyzwyczajony do starej dyrektywy, zauważa przede wszystkim, że nie ma już holenderskiej ustawy wdrażającej pomiędzy nimi: rozporządzenie jest samo w sobie źródłem i jest również cytowane w przypadku niejasności dotyczących zobowiązania. Z praktycznego punktu widzenia pierwszym krokiem jest ustalenie, do której kategorii baterii należy produkt — bateria do pojazdów elektrycznych, bateria do lekkiego pojazdu czy bateria przemysłowa o pojemności powyżej 2 kWh — ponieważ rozporządzenie stawia różne wymogi dla każdej kategorii. Następnie warto sprawdzić, które zobowiązania obowiązują już teraz, a które dopiero później, takie jak paspoport cyfrowy od 18 lutego 2027 r. Ci, którzy już teraz importują lub wprowadzają baterie na rynek, powinni pamiętać, aby dane, które będą musiały pojawić się w paszporcie — pochodzenie, skład, informacje naprawcze — gromadzić od teraz w uporządkowany sposób, zamiast odtwarzać to w ostatniej chwili przed 2027 r. To szczególnie oszczędza czas, gdy zobowiązanie rzeczywiście wejdzie w życie.

Na czym to się opiera

Rozróżnienie między dyrektywą a rozporządzeniem wynika ze sposobu, w jaki te dwie formy legislacyjne funkcjonują w Unii Europejskiej: dyrektywa wymaga transpozycji na poziomie krajowym, rozporządzenie zaś nie. Rozszerzenie merytoryczne — w tym między innymi cyfrowy paszport baterii — zawarte jest w Rozporządzeniu (UE) 2023/1542 (rozporządzenie w sprawie baterii), artykuł 77. Aby uzyskać szerszy przegląd tego, jak rozporządzenie zastępuje stare przepisy i które części stosuje się w jakim terminie, strona Komisji Europejskiej dotycząca baterii zawiera wyjaśnienie na głównych punktach.

Co teraz robić

Najbardziej konkretnym krokiem następnym jest sprawdzenie, do której kategorii baterii należy własny produkt i jakie dane będą wówczas musiały znaleźć się w cyfrowym paszporcie, aby można było rozpocząć ich gromadzenie w odpowiednim czasie — znacznie przed 18 lutego 2027 r., kiedy obowiązek ten wejdzie w życie.

Na czym to opiera się

Rozporządzenie znajduje się w EUR-Lex. Powołujemy się na każde stwierdzenie; nie musicie nam wierzyć.

Co konkretnie musisz zrobić

Czego się od Ciebie oczekuje

Główna różnica między starą dyrektywą w sprawie baterii (2006/66/WE) a obecnym rozporządzeniem w sprawie baterii polega na formie samego przepisu. Dyrektywa musiała być najpierw wdrożona przez każde państwo członkowskie UE do prawa krajowego — z przestrzenią na własną interpretację i własne tempo. Rozporządzenie ma zastosowanie bezpośrednio, jednolicie we wszystkich państwach członkowskich, od daty w nim określonej. Dla przedsiębiorstwa importującego lub handlującego bateriami oznacza to, że przepisy nie mogą już różnić się w zależności od kraju, i że nie ma już krajowego ustawodawcy, który mógłby dostosować tekst do lokalnych zwyczajów.

Bezpośrednie zastosowanie zamiast wdrażania krajowego

Zgodnie ze starą dyrektywą mogło się zdarzyć, że Holandia, Niemcy i Francja stawiały różne wymogi administracyjne dotyczące tego samego typu baterii, ponieważ każdy kraj wdrażał dyrektywę na swój sposób w ustawy. Zgodnie z rozporządzeniem ten etap pośredni odpada. W praktyce dla przedsiębiorstwa zatrudniającego od 10 do 100 pracowników sprzedającego w kilku krajach UE oznacza to mniej trudności związanych z różnymi przepisami krajowymi — jeden zestaw wymogów obowiązuje dla całego rynku wewnętrznego. Co dokładnie rozporządzenie wymaga od konkretnego typu baterii, jest opisane w które baterie podlegają rozporządzeniu w sprawie baterii.

Nowe obowiązki, których nie znała dyrektywa

Dyrektywa dotyczyła głównie gromadzenia i recyklingu na koniec okresu użytkowania. Rozporządzenie dodaje obowiązki, które nie istniały w starym tekście: cyfrowy paszport baterii, wymogi dotyczące śladu węglowego, minimalne ilości materiału przetworzanego, i obowiązki należytej staranności dotyczące pochodzenia surowców. Dla importera e-rowerów lub hulajnóg paszport jest obowiązkiem, który odczuwany jest najbardziej konkretnie: gdzie wcześniej obowiązywał tylko obowiązek gromadzenia, teraz towarzyszy mu cyfrowa dokumentacja, która musi pozostać dostępna przez okres życia baterii. Co zawiera paszport, jest wyjaśnione w czym dokładnie jest paszport baterii.

Szerszy zakres kategorii baterii

Dyrektywa wyróżniała baterie przenośne, przemysłowe, samochodowe i pojazdy. Rozporządzenie wprowadza odrębną kategorię baterii do lekkich pojazdów (LMT), które zgodnie z dyrektywą nie istniały jeszcze jako samodzielna grupa. Dla przedsiębiorstw wprowadzających na rynek akumulatory do e-rowerów lub hulajnóg zmienia się to, jak ich produkt jest klasyfikowany i jakie wymogi się z tym wiążą. Więcej na temat tej klasyfikacji znajduje się w czym jest bateria do lekkich pojazdów (bateria LMT).

Etapowe wejście w życie z konkretnymi datami

Tam gdzie dyrektywa miała okres transpozycji, który mógł różnić się w zależności od kraju, rozporządzenie stosuje stałe daty obowiązujące dla wszystkich państw członkowskich. Różne obowiązki — takie jak paszport — mają każdy swoją datę wejścia w życie, ustaloną w samym rozporządzeniu. Dla planowania biznesu oznacza to, że data, na którą wchodzi obowiązek, nie zależy już od tempa krajowego ustawodawcy, ale jest ustalona na poziomie UE. Jaka data obowiązuje dla paszportu, znajduje się w kiedy paszport baterii staje się obowiązkowy.

Gdzie w praktyce coś idzie nie tak

Szereg sytuacji pojawia się u przedsiębiorstw, które niedoceniają przejścia od dyrektywy do rozporządzenia.

Założenie, że istniejące krajowe zezwolenia pozostają ważne takie, jakie były. Przedsiębiorstwo, które zgodnie ze starą dyrektywą ustanowiło system gromadzenia zgodnie z wdrażaniem holenderskim, czasami zakłada, że ten system automatycznie spełnia rozporządzenie. Ponieważ rozporządzenie ma zastosowanie bezpośrednie i na niektórych punktach jest bardziej rygorystyczne lub inaczej sformułowane, to założenie niekoniecznie jest słuszne.

Zamieszanie dotyczące tego, które obowiązki już obowiązują, a które jeszcze nie. Ponieważ rozporządzenie wchodzi w życie etapami, niektóre przedsiębiorstwa sądzą, że wszystkie obowiązki — łącznie z paszportem — obowiązują już, gdy tylko rozporządzenie wchodzi w życie. To nie jest prawda: różne części mają własne daty.

Niejasność co do tego, kto w łańcuchu odpowiada za paszport. W przypadku produktów z wbudowaną baterią, na przykład w rowerze elektrycznym, regularnie dochodzi do dyskusji między producentem, importerem a zakładem montażowym na temat tego, kto dostarcza paszport. Ta kwestia nie pojawiała się w taki sposób zgodnie ze starą dyrektywą, ponieważ nie istniał obowiązek paszportowania. Patrz bateria jest wbudowana w mój produkt — kto wtedy opracowuje paszport aby dowiedzieć się, jak podzielona jest ta odpowiedzialność.

Niedocenianie nowej kategorii akumulatorów LMT. Przedsiębiorstwa, które zgodnie z dyrektywą zaklasyfikowały swoje akumulatory do e-rowerów jako "przemysłowe" lub "przenośne", czasami zakładają, że ta klasyfikacja pozostaje bez zmian. Rozporządzenie wprowadza odrębną kategorię dla pojazdów lekkich, z własnymi wymogami.

Myślenie, że granica między przenośnym a przemysłowym jest bez zmian. Dokładne wytyczenie granic, na przykład przy limicie 2 kWh dla akumulatorów przemysłowych, zostało ponownie ustalone w rozporządzeniu i nie jest automatycznie identyczne ze starą krajową interpretacją. Co ta granica obejmuje, znajduje się w co oznacza próg 2 kWh dla baterii przemysłowych.

Co można udokumentować

  • Przegląd kategorii produktów, które przedsiębiorstwo wprowadza na rynek, zweryfikowany na podstawie klasyfikacji z rozporządzenia zamiast starej klasyfikacji krajowej.
  • Dokumentacja dotycząca pochodzenia surowców i śladu węglowego, o ile są już gromadzone — nie było to obowiązkowe w ramach dyrektywy i wymaga teraz nowych wewnętrznych ustaleń dotyczących tego, kto zbiera te dane.
  • Kartoteka dla każdej linii produktów ze statusem obowiązku paszportu: mający zastosowanie, nie mający jeszcze zastosowania lub niepewny — z ustaloną datą przeglądu.
  • Korespondencja z dostawcami dotycząca tego, kto dostarcza którą część paszportu, szczególnie w przypadku produktów z wbudowaną baterią.
  • Przegląd wcześniejszych krajowych pozwoleń lub systemów zbierania zamkniętych w ramach starej dyrektywy, ze wskazaniem, czy i w jaki sposób zostały one ponownie ocenione w stosunku do rozporządzenia.

Ogólny przegląd tego, co uległo zmianie merytorycznie, jest podsumowany na co się zmienia w nowym rozporządzeniu w sprawie baterii, a dla tych, którzy wciąż mają wątpliwości, czy ich produkt podlega tym wymogom, czy paszport baterii ma zastosowanie do moich baterii stanowi punkt wyjścia.

Nie jest to porada prawna. Ta strona zawiera ogólne informacje o przepisach, z którymi wiąże się ta platforma. Nie znamy Waszej sytuacji. W razie wątpliwości dotyczących Waszej sprawy skonsultujcie się z prawnikiem lub właściwym organem nadzoru.

Napisane przy pomocy AI na podstawie powyższych źródeł, sprawdzone przez człowieka dnia 2026-08-22. Coś jest nie tak? Dajcie nam znać — poprawki mają priorytet.