Wat verandert er met de nieuwe batterijenverordening?

Wat u concreet moet doen

Wat er van u wordt verwacht

De batterijenverordening vervangt de oude batterijenrichtlijn en werkt anders: een verordening geldt rechtstreeks in elke lidstaat, zonder dat er eerst nationale wetgeving voor nodig is. Wie zich al aan de oude regels hield, ziet nu een reeks nieuwe verplichtingen bijkomen die verder gaan dan inzameling en recycling alleen. Wat het verschil is met de oude batterijenrichtlijn laat zien hoe die overgang eruitziet; hieronder staat wat er concreet verandert.

Een digitaal paspoort per batterij

Voor een deel van de batterijen komt er een digitaal productpaspoort: een online dossier met technische gegevens, herkomst en prestaties, ontsloten via een QR-code op de batterij. Voor een bedrijf van 10 tot 100 medewerkers betekent dit vooral een nieuwe informatiestroom die georganiseerd moet worden — gegevens verzamelen bij de fabrikant, ze actueel houden, en zorgen dat de QR-code op het product blijft zitten en werkt. Niet elke batterij krijgt dit paspoort; of het paspoort voor specifieke batterijen geldt is een eerste vraag om te beantwoorden voordat er tijd in gestoken wordt.

Zorgvuldigheidseisen in de toeleveringsketen

Voor grotere batterijen komt er een verplichting om de herkomst van bepaalde grondstoffen (zoals kobalt, lithium en nikkel) in kaart te brengen en risico's in de keten te beoordelen. Dit raakt vooral partijen die batterijen zelf importeren of laten produceren, minder degenen die alleen al ingebouwde batterijen doorverkopen. Praktisch betekent dit dat er documentatie van leveranciers nodig is over waar grondstoffen vandaan komen — iets wat nu vaak nog niet systematisch wordt vastgelegd.

Eisen aan koolstofvoetafdruk en prestaties

Voor bepaalde categorieën batterijen komt er een verplichting om de koolstofvoetafdruk te berekenen en te vermelden, en gelden minimumeisen aan prestaties en duurzaamheid. Voor een importeur betekent dit dat deze informatie bij de fabrikant moet worden opgevraagd — het is geen berekening die het eigen bedrijf zelf maakt, maar wel iets waarvan de aanwezigheid gecontroleerd moet worden voordat een batterij op de markt komt.

Uitgebreide etikettering

Naast het paspoort komen er ook eisen aan het etiket op de batterij zelf: informatie over capaciteit, samenstelling en een symbool voor gescheiden inzameling. Dit is voor de meeste bedrijven een kwestie van controleren of de fabrikant dit al toepast, en het niet zelf hoeven ontwerpen — mits de batterij niet onder eigen merk op de markt wordt gebracht.

Vervangbaarheid van batterijen

Voor sommige productcategorieën geldt dat batterijen verwijderbaar en vervangbaar moeten zijn door de gebruiker of door een onafhankelijke reparateur. Dit raakt vooral fabrikanten en machinebouwers die batterijen integreren in hun eigen product; het is een ontwerpeis, niet alleen een administratieve verplichting. Wie het paspoort maakt wanneer de batterij ingebouwd is beschrijft hoe die verantwoordelijkheid verdeeld ligt tussen batterijfabrikant en producent van het eindproduct.

Uitgebreide producentenverantwoordelijkheid

De verplichtingen rond inzameling, hergebruik en recycling die er al waren, worden aangescherpt met nieuwe doelstellingen. Voor een handelsbedrijf betekent dit vaak geen nieuwe actie, omdat dit doorgaans via een producentenorganisatie wordt afgehandeld — maar het is wel de moeite waard om te controleren of de eigen registratie daar nog actueel is.

Waar het misgaat in de praktijk

Een eerste situatie die vaak voorkomt: een importeur van e-bikes gaat ervan uit dat het paspoort alleen voor auto-accu's geldt, en ontdekt te laat dat de LMT-batterij in het eigen assortiment er ook onder valt. Wat een LMT-batterij precies is verduidelijkt die afbakening, en voorkomt een verkeerde inschatting op basis van het woord "auto" of "voertuig".

Een tweede situatie: een bedrijf denkt dat alleen de fabrikant in het buitenland verantwoordelijk is voor het paspoort, terwijl degene die het product als eerste in de EU op de markt brengt vaak zelf als verantwoordelijke partij geldt. Dat komt regelmatig pas aan het licht bij een controle, niet bij de inkoop.

Een derde: bij industriële batterijen wordt de 2 kWh-grens verkeerd ingeschat, omdat een pak batterijcellen wordt beoordeeld in plaats van de complete batterij zoals die in het eindproduct zit. Hoe die grens van 2 kWh precies werkt laat zien dat de meeteenheid hier nauwkeurig moet worden toegepast.

Een vierde situatie: gegevens voor het paspoort worden pas verzameld op het moment dat een batterij al onderweg is naar de klant, terwijl fabrikanten in Azië soms weken nodig hebben om technische documentatie aan te leveren. Dat levert vertraging op in de levering, niet alleen een administratief probleem.

Een vijfde: een bedrijf neemt aan dat een kleine draagbare batterij (zoals in een powerbank) buiten alle verplichtingen valt, terwijl bepaalde eisen ook voor die categorie gelden, zij het minder uitgebreid dan voor LMT- of industriële batterijen. Of draagbare batterijen ook onder het paspoort vallen maakt dat onderscheid concreet.

Wat u kunt vastleggen

• Een overzicht per productgroep van welke batterijen worden verkocht of geïmporteerd, met daarbij het type (LMT, industrieel, draagbaar) en het vermogen in kWh.
• Contactgegevens en afspraken met fabrikanten over het aanleveren van technische documentatie, koolstofvoetafdruk-gegevens en herkomstinformatie.
• Een dossier per batterijtype met de gegevens die nodig zijn voor het paspoort, inclusief versiebeheer wanneer een fabrikant een specificatie wijzigt.
• Afspraken over wie binnen de keten (fabrikant, importeur, of platform als batpas.eu) het paspoort samenstelt en actueel houdt.
• Bewijs van registratie bij een producentenorganisatie voor inzameling en recycling, en de datum van de laatste update daarvan.
• Een interne check bij nieuwe productintroducties op de vraag of de batterij onder de verordening valt, bijvoorbeeld via de vraag of het paspoort van toepassing is als vast onderdeel van het inkoopproces.