moet ik ook een batterijpaspoort maken voor batterijen die ik uit engeland importeer

Ja, het Verenigd Koninkrijk telt als "buiten de EU"

Batterijen die vanuit Engeland (of Schotland, Wales, Noord-Ierland onder de geldende regeling) de EU binnenkomen, vallen onder dezelfde regels als batterijen die uit China, de VS of enig ander land buiten de EU worden geïmporteerd. De herkomst Verenigd Koninkrijk verandert niets aan de verplichting: wie een EV-batterij, een batterij voor een licht vervoermiddel of een industriële batterij boven 2 kWh vanuit het VK op de EU-markt brengt, is degene die het digitale batterijpaspoort moet laten opstellen en instandhouden. Het VK is sinds de Brexit een derde land voor de EU-batterijenverordening, en daarmee geldt voor import vanuit dat land precies dezelfde route als voor import vanuit elk ander land buiten de Unie.

Voor wie dit geldt, en wat er niet verandert

Dit geldt voor iedere partij die batterijen of apparaten met batterijen vanuit het VK voor het eerst op de EU-markt brengt — doorgaans de importeur volgens artikel 3 van Verordening (EU) 2023/1542. Het maakt daarbij niet uit of de batterij oorspronkelijk in het VK is geproduceerd of dat de Britse leverancier zelf ook alleen maar doorverkoopt vanuit een derde land; degene die de batterij vanuit het VK de EU binnenbrengt, krijgt de importeursverplichtingen op zijn bord. Er is geen overgangsregeling of uitzondering specifiek voor het VK te vinden in de verordening: de tekst kent alleen het onderscheid tussen "in de Unie gevestigde fabrikant" en partijen die van buiten de Unie leveren, en het VK valt in die laatste categorie. Wat dit niet raakt: de status van batterijen die al vóór verplaatsing binnen de EU zaten, of batterijen waarvan de fabrikant zelf in een EU-lidstaat is gevestigd en die toevallig via een Britse tussenhandelaar lopen — in dat laatste geval kan de vraag relevanter zijn of iemand fabrikant of importeur is dan de vraag over herkomst uit het VK op zich.

Vanaf 18 februari 2027, zonder aparte VK-uitzondering

De verplichting tot een digitaal batterijpaspoort geldt vanaf 18 februari 2027, zoals vastgelegd in artikel 77 van Verordening (EU) 2023/1542. Voor import vanuit het VK is geen apart ingangsmoment of overgangstermijn terug te vinden in de verordening — de datum van 18 februari 2027 geldt onverkort, net als voor elke andere batterij die op de EU-markt wordt gebracht. Tot die datum gelden de verplichtingen van marktdeelnemers uit de artikelen 38 tot en met 44, zoals CE-markering, conformiteitsdocumentatie en het aanwijzen van een gemachtigde waar nodig, maar het paspoort zelf hoeft er nog niet te zijn. Wie nu al batterijen vanuit het VK importeert, doet er dus goed aan om die tussentijd te gebruiken om de eigen positie en de gegevensketen op orde te krijgen, in plaats van te wachten tot de deadline dichterbij komt.

Wat dit in de praktijk betekent voor wie uit het VK importeert

De eerste stap is vaststellen wie in de keten de rol van importeur vervult — vaak is dat degene die de batterij fysiek de EU binnenbrengt en op eigen naam op de markt zet, maar bij doorverkoop onder een ander merk kan de situatie verschuiven, zoals te lezen is bij wie verantwoordelijk is voor het batterijpaspoort. De tweede stap is nagaan of de Britse leverancier al gegevens aanlevert die nodig zijn voor het paspoort — chemische samenstelling, herkomst van grondstoffen, prestatie- en duurzaamheidsgegevens — of dat die gegevens zelf verzameld moeten worden, wat door de afstand tot een leverancier buiten de EU vaak meer overleg vraagt dan bij een EU-leverancier. De derde stap is beoordelen of een gemachtigde vertegenwoordiger nodig is; dat speelt vooral wanneer de Britse partij zelf een rol als fabrikant claimt maar geen vestiging in de EU heeft, een situatie die vergelijkbaar is met een fabrikant die buiten de Europese Unie zit en waarbij ook te lezen is wanneer een gemachtigde vertegenwoordiger precies moet worden aangewezen. Pas daarna volgt de feitelijke samenstelling van het paspoort: het verzamelen van de data, het laten hosten daarvan voor de wettelijk vereiste periode, en het koppelen van een QR-datadrager aan het product.

De wettelijke basis: artikelen 1, 3 en 38 tot 44

Dat het VK onder de importregels valt, volgt uit artikel 1 en artikel 3 van Verordening (EU) 2023/1542, waarin het toepassingsgebied en de definities van fabrikant, importeur en marktdeelnemer zijn vastgelegd — een definitie die uitgaat van vestiging binnen of buiten de Unie, zonder onderscheid naar specifiek land. De verplichtingen die daaruit voortvloeien voor wie van buiten de EU levert, staan in de artikelen 38 tot en met 44 over de verplichtingen van marktdeelnemers, aangevuld met artikel 40 over de verplichtingen van een gemachtigde wanneer de partij achter de batterij zelf niet in de EU is gevestigd. De verplichting tot het digitale paspoort zelf, met de datum van 18 februari 2027, staat in artikel 77.

Wie batterijen vanuit het VK importeert, kan het beste beginnen met het vastleggen van de eigen rol in de keten en het inventariseren van welke gegevens de Britse leverancier al kan aanleveren — dat bepaalt hoeveel werk er nog ligt vóór de verplichting op 18 februari 2027 ingaat.

Waar dit op gebaseerd is

De verordening zelf staat op EUR-Lex. Wij verwijzen per bewering; u hoeft ons niet te geloven.

Wat u concreet moet doen

Wat er van u wordt verwacht

De batterijenverordening kijkt niet naar het land waar een batterij vandaan komt, maar naar het moment waarop die batterij op de Europese markt verschijnt. Het Verenigd Koninkrijk is sinds de brexit een derde land, net als bijvoorbeeld China of de Verenigde Staten. Dat betekent dat een batterij die uit Engeland de EU binnenkomt, volgens artikel 3 van de Verordening (EU) 2023/1542 op hetzelfde moment "in de handel wordt gebracht" als een batterij die uit Shenzhen komt. Er is geen uitzondering voor Britse producten, ook niet voor producten die oorspronkelijk een EU-certificering hadden voor de brexit.

Vaststellen wie de importeur is

Bij goederen uit het VK is degene die de batterij voor het eerst op de EU-markt beschikbaar stelt, de importeur in de zin van artikel 38 tot en met 44 van de Verordening (EU) 2023/1542. Dat is meestal het bedrijf dat de batterijen bij een Britse leverancier inkoopt en ze de EU-douane door laat. Wie twijfelt of die rol op het eigen bedrijf van toepassing is, vindt de afbakening tussen de rollen terug in Ben ik importeur of fabrikant volgens de batterijenverordening?. Voor bedrijven van 10 tot 100 medewerkers is dit meestal geen abstracte vraag: iemand in het bedrijf doet de douane-aangifte, en die feitelijke handeling is precies het moment waarop de verplichtingen van een importeur ontstaan.

Nagaan of er al een verantwoordelijke partij in de EU is

Sommige Britse fabrikanten hebben na de brexit een eigen EU-vestiging opgezet, of werken met een gemachtigde vertegenwoordiger binnen de Unie. Als dat zo is, kan die partij al verantwoordelijkheden dragen die anders bij de importeur zouden liggen. Dat is iets om na te vragen bij de leverancier, niet iets om aan te nemen. Wanneer die vertegenwoordiging ontbreekt, is de vraag relevant of en wanneer een gemachtigde nodig is — dat wordt behandeld in Wanneer moet ik een gemachtigde vertegenwoordiger aanwijzen voor batterijen?.

Het batterijpaspoort laten samenstellen op basis van fabrieksgegevens

Ook als de fabriek in het VK staat, moet het paspoort er zijn voordat de batterij op de EU-markt komt. De gegevens die daarvoor nodig zijn — technische specificaties, samenstelling, herkomst van materialen — komen van de Britse fabrikant, ongeacht dat die zelf niet onder de EU-verordening valt. Voor een bedrijf van 10 tot 100 medewerkers betekent dit vaak dat er extra correspondentie nodig is om deze gegevens boven water te krijgen, omdat een Britse producent niet uit eigen beweging met het EU-paspoortformaat bekend is. Wie zich afvraagt wie deze taak feitelijk uitvoert, vindt een uitgebreidere toelichting in Wie is verantwoordelijk voor het batterijpaspoort?.

Beoordelen of de rol verandert bij eigen merk of doorverkoop

Wie Britse batterijen inkoopt en onder een eigen merknaam verkoopt, krijgt daarmee mogelijk de verplichtingen van een fabrikant in plaats van (of naast) die van importeur. Dat is een aparte overweging, los van het feit dat de batterij uit het VK komt. Deze situatie staat beschreven in Ik verkoop batterijen onder mijn eigen merk — welke verplichtingen krijg ik?.

Waar het misgaat in de praktijk

Een terugkerend probleem is de gedachte dat "Europese kwaliteit" of een CE-markering die al op het Britse product staat, betekent dat aan de batterijenverordening is voldaan. CE-markering zegt iets over andere regelgeving en is geen vervanging voor het digitale productpaspoort; zie ook Welke conformiteitsverklaring en CE-markering horen bij een batterij?.

Een tweede situatie: bedrijven die al jaren van dezelfde Britse leverancier betrekken, gaan er soms van uit dat een bestaande handelsrelatie een vrijstelling geeft. De verordening kent geen overgangsregel die specifiek op het VK is toegesneden; de datum waarop de batterij in de EU op de markt komt, is bepalend, niet de duur van de handelsrelatie.

Een derde valkuil ontstaat bij batterijen die via een Nederlandse of Duitse tussenhandelaar binnenkomen. Het bedrijf dat de batterij uiteindelijk doorverkoopt aan de eindgebruiker gaat er dan van uit dat de tussenhandelaar de paspoortverplichting al heeft afgehandeld, zonder dat te verifiëren. De rol van tussenpartijen die goederen doorverkopen zonder ze zelf te importeren, staat beschreven in Welke verplichtingen heeft een distributeur van batterijen? — die rol is niet automatisch vrij van verantwoordelijkheid.

Een vierde situatie doet zich voor bij verkoop via een webshop of marktplaats die het Britse product rechtstreeks aan EU-consumenten aanbiedt. Ook dan is de vraag wie in de EU als eerste verantwoordelijke optreedt, relevant, en dat wordt toegelicht in Wat betekent de batterijenverordening als ik via een online marktplaats verkoop?.

Een vijfde en laatste terugkerend punt: het idee dat een Britse fabrikant zelf een EU-registratie kan doen alsof die partij binnen de EU zit. Registratieverplichtingen zijn gekoppeld aan een vestiging in de EU of een gemachtigde daar; wie zich afvraagt hoe die registratie precies werkt, vindt dat in Moet ik mij als producent van batterijen registreren, en waar?.

Wat u kunt vastleggen

Herkomstdocumentatie van de batterij: inkooporder, douanepapieren en de naam van de Britse fabrikant of leverancier, zodat achteraf reconstrueerbaar is wanneer en door wie de batterij op de EU-markt is gebracht.
Correspondentie over technische gegevens: e-mails of documenten waarin de Britse fabrikant de samenstelling, herkomst van grondstoffen en overige gegevens voor het paspoort heeft aangeleverd.
Overzicht van de eigen rol: een korte notitie of intern document waarin is vastgelegd of het bedrijf optreedt als importeur, als partij die onder eigen merk verkoopt, of als distributeur — met de onderbouwing daarvoor.
Bevestiging over een eventuele gemachtigde vertegenwoordiger: schriftelijke bevestiging van de Britse leverancier of er al een gemachtigde in de EU is aangewezen, en zo niet, wie deze rol dan vervult.
Bewijs van CE-markering en conformiteit, gescheiden gehouden van het digitale productpaspoort, zodat niet de indruk ontstaat dat het één het ander vervangt.

Dit is geen juridisch advies. Deze pagina geeft algemene informatie over de regelgeving waar dit platform over gaat. Wij kennen uw situatie niet. Bij twijfel over uw eigen geval raadpleegt u een jurist of de bevoegde toezichthouder.

Geschreven met AI op basis van de bronnen hierboven, gecontroleerd door een mens op 2026-09-05. Klopt er iets niet? Laat het weten — correcties krijgen voorrang.